O Yabanıl Sessizlikte — Servet Üstün Akbaba

Eski bir şarkıyı fısıldıyor yeryüzüİkna olmadığımız sessizlikteTepenin ardı kucaklıyor biziOkşuyoruz uzayan gölgelerin yüzünüSelamlaşıyoruz varlığımıza açılan çiçekleriDerine çekiyor insanı oluşun diliYolculuk yokluğa taşıyor biziBiliyorduk aslında çünkü biz yurtsuzdukArtık acı yer değiştirecekYolların gölgeli yalnızlığına bırakarakGideceğizÖlümün değirmenlerini geride bırakarakDağılmış hayatların yalnızlığını duyurmak içinAdlandırmıyor artık hiç kimseAvluda kırılmış çan sesiniHaritalar sığdırmaz bizi yıkılmış kenteKim söyleyecek toprağa son sözüKimse yok bizden başka zeytin ağacını uyandıracak