Olanla Yetim — Can Ülgen

toprak kabul et bu evliliği biliyorsun sen de her insan evinin yalnız dokusuyla yürür sana hem yağmur olsam bir yeşermenin gövdesinde alınlara sürülmüş çamurdan başkası olamayacağını bildiğinden gözünün ilk kaşıntısında ağladın diyeceksin ki geceleri ışığı açık bırakılan evler gibi içtim korkudan gözyaşımı mide haplarıyla tuz ve su tuz ve su ve açık yara ne alakaysa