Ölü Bir Kentin Morg Alfabesi — Kahraman Tazeoğlu

Ben hiç mutluluktan delirmedim ama delirmekten mutluyum Herkes bana acıyor asıl şizofrenin kendileri olduğunu bilmeden Biliyorum çok çirkinim Kentin içine girersem beni dışarı kusar Oysa ben iç kanamalı bir hastayım ve kendime gölgesiz bir akşamüstü arıyorum Sürgün yayınlarımdan vurgun yemek hoşuma gidiyor her gece ölü bir kıza mektuplar yazıyorum Fırtına yüklü gemileri kanımda yüzdürüyorum Artık adımı unutmaya başladım Ne mutlu

Yağmurlarla inseydin içime içim senden yanaydı yüzümdeki işgaller senden karaydı seni sevmek en gizli ağlama biçimimdi sana yazacaklarım sil sil bitmezdi ve ben sende hiçbir şeydim sen bende her şeyken yazdan kalma bir kış ölüsüyüz ikimiz zaman alnımızda bilenen kör bıçak şimdi ve bilir misin ayrılmak vazgeçmek gibidir doğru değildir ama gereklidir çünkü hayat olduğu gibidir olması gerektiği gibi değil

Ben hiç mutluluktan delirmedim ama delirmekten mutluyum Herkes bana acıyor asıl şizofrenin kendileri olduğunu bilmeden Biliyorum çok çirkinim Kentin içine girersem beni dışarı kusar Oysa ben iç kanamalı bir hastayım ve kendime gölgesiz bir akşamüstü arıyorum Sürgün yayınlarımdan vurgun yemek hoşuma gidiyor her gece ölü bir kıza mektuplar yazıyorum Fırtına yüklü gemileri kanımda yüzdürüyorum Artık adımı unutmaya başladım Ne mutlu

Ben hiç mutluluktan delirmedim ama delirmekten mutluyum Herkes bana acıyor asıl şizofrenin kendileri olduğunu bilmeden Biliyorum çok cirkinim Kentin içine girsem beni dışarı kusar Oysa ben iç kanamalı bir hastayım ve kendime gölgesiz bir akşamüstü arıyorum Sürgün yanlarımdan vurgun yemek hoşuma gidiyor Her gece