Ölüm Meleği — Gülseren Akdaş

Birden bire sana da oldu Gözbebeklerin büyüdüğünde iç içe geçen şeffaf halkalar birleştiğinde gözkapaklarının sevgi ile kapandığını hissetti Gözlerinin rengini nereden tanıyordu Gülüşünü Uzaklara bakıyordu bir şeyler düşünüyorsun Nereden ey Tanrım nereden Bilmiyorsun O konuştukça sesini avuçlarına alıp eğiyorsun Parmaklarının bulutları dağıtışını izliyorsun Hoşuna gidiyor büyüler yapması Saçları boynuna dolanıyor ve tüm vücudunu kaplıyor Bir gülümseme yerleşiyor dudaklarına Gece olmak üzere kuşlar tüneklerinden çıkıp boşlukta kanat çırpıyorlar Tuttuğun eli daha da sıkı kavrıyorsun Bu duygunun sözcüğü yok Oysa dakikalar geçiyor Dakikalar saniyeler saliseler Zaman yok oluyor Suya dönüşüyor elleri birden Damla damla eriyor gözlerinin önünde