Ölüme Yürüyüş — Cemalettin Taşkıran

Karlar içinde biri dikkatimi çekti Tüfeğine sıkıca sarılmıştı Yüzü gözü kardı Sadece gözlerinin karası gözüküyordu Donmak üzereydi Zorlukla yürüyordu Sırtında çantası vardı Çantasını attı Biraz yürüdü Yürümeye zorladı kendisini Baktım ayaklarında çarık var Çarık donmuştu Zavallı askerimiz ayağını kaldırdı Ama yere basar basmaz düştü Adım atamıyordu artık Parmakları ve bilekleri donmuştu Diz üstü çöktü Kalkmayı denedi Kalktı Adım atınca gene düştü Bağırmak istedi Sesi çıkmadı Karlara uzanıverdi Elinden tüfeğinin düştüğünü gördüm Hemen yanına koştum Yüzünü ovaladım önce Sonra ellerini ovaladım Gözleri açıktı Bana baktı Acı bir tebessüm etti ağzını aç madan Bir şeyler mırıldanıyordu İyice dinledim Kelime i şahadet getiriyordu O esnada yavaş yavaş gözleri kapandı Bu sadece tek bir vaka değildi Tek sıra halinde yürümeye çalışan askerlerin çoğu bu şekilde can veriyordu Yollara serilmişlerdi adeta Aralarında diz çökmüş halde donanlar vardı Yürüyüşe devam edilecekti Ettik Kalanlar dağlarda kaldı Biz hala yürüyorduk Ölümüne yürüyorduk 10 Kolordu Allahüekber dağlarında ölüme yürüyordu Hem gündüz hem gece yürüyordu