Ömer Hayyam — Elçibey

Kardeşlik susturulmuş haksızlık tarlalarına tarihten arta kalmış zor korku ve tutsaklık tohumları ekilmiştir Sahte dost gülüşleri O nun ruhunu üşütür Allah ı camilerde yatıp kalkarak kandıracağını sanan yalancı vurguncu yetim hakkı yiyenleri görür de utanır Utanır da o güzel türküleri söyleyen güzellerin dudaklarından bir gün günü gelince nasıl bereketli gürbüz otlar ve göz alıcı gülller biteceğini düşünür kahırlanır Ve hatta Schopenhauer i hasta eden o sonu gelmeyen bitmesiz istekleri değil miydi Tosltoy u once inkara sonar Allah karşısında ağlamaya vardıran şu insanlık değil miydi Rousseau yu kirli toplumdan çekip duru doğanın kucağına atan kaderle Hayyam ı da bir dere kenarında kadehiyle baş başa koyan bırakan aynı kader değil miydi