Ömrüm Bahardır Benim — Mücella Yazan

Rıfkı Melûl Meriç e Büyük Itrî ye eskiler derler Bizim öz musıkimizin pîri O kadar halkı sevkedip yer yer O şafak vaktinin cihangîri Nice bayramların sabah erken Göğü top sesleriyle gürlerken Söylemiş saltanatlı Tekbîr i Ta Budin den Irak a Mısr a kadar Fethedilmiş uzak diyarlardan Vatan üstünde hür esen rüzgâr Ses götürmüş bütün baharlardan O deha öyle toplamış ki bizi Yedi yüz yıl süren hikâyemizi Dinlemiş ihtiyar çınarlardan Musıkisinde bir taraftan din Bir taraftan bütün hayat akmış Her taraftan Boğaz o şehrâyîn Mavi Tunca yla gür Fırat akmış Nice seslerle gök ve yerlerimiz Hüznümüz şevkimiz zaferlerimiz Bize benzer o kainat akmış Çok zaman dinledim Nevâ Kâr ı Bir terennüm ki hem geniş hem şûh Dağılırken Nevâ nın esrârı Başlıyor şark ufuklarında vuzûh Mest olup sözlerinde her heceden Yola düşmüş birer birer geceden Yürüyor fecre elli milyon ruh Kıskanıp gizlemiş kaza ve kader Belki binden ziyade bestesini Bize mirası kaldı yirmi eser Nât ıdır en mehîbi en derini Vâkıâ ney kudüm gelince dile Hızlanan mevlevi semaıyle Yedi kat arşa çıkmış Âyîn i O ki bir ihtişamlı dünyâya Ses ve tel kudretiyle hâkimdi Âdeta benziyor muammâya Ulemamız da bilmiyor kimdi O eserler bugün defîne midir Ebediyyette bir hazine midir Bir bilen var mı Nerdeler şimdi Öyle bir musıkiyi örten ölüm Bir tesellî bırakmaz insanda Muhtemel görmüyor henüz gönlüm Çok saatler geçince hicranda Düşülür bir hayale zevk alınır Belki hâlâ o besteler çalınır Gemiler geçmiyen bir ummanda Yahya Kemal BEYATLI