Özkurmaca Özyaşamöyküsü Benli Anlatılar

Özkurmaca fr autofiction olarak adlandırılan yeniötesi fr postmoderne özyaşamöyküsel anlatıda imgelem ve anı iç içe girer Bundan böyle yalnızca dural anılardan söz edilmez bu bir çeşit benin dışa vurumudur Bu anlatılarda yasaklardan korkularak anlatılamayan gizler gün yüzüne çıkar Çağcıl yazar yaratılmakta olan yapıtta dilin serüveninden söz etmeye başlar Beni öne çıkaran yeniötesici yazar değişik kişi adıllarının kullanımına başvurur İçe dönük benli anlatılar özyaşamöyküsü özkurmaca anı günce yolculuk anlatıları soruşturma yapıtları eleştirel yaşamöyküleri vb 1960 lardan beri gelişen toplumsal bölünmenin tartışmasız bir gösterisidir ve günümüzdeki yazınsal uzamı doldurmaktadır Bu yalnızca yazınsal bir olgu değil aynı zamanda kişinin bu yeniçağda konuşma hakkını kullanma sesini anlatı aracılığıyla duyurma ve varlığını yeniden ayrımsama istencidir Bu çalışmada özkurmacanın açınımını anlayabilmek için öncelikle Philippe Lejeune ün yaklaşımıyla özyaşamöyküsü türünün tarihsel gelişimi ve niteliklerini belirlemeye çalışacağız Çünkü özyaşamöyküsü kuramsal olarak ilk benimsenen yazınsal benli anlatı türüdür İkinci aşamada çalışmanın bütünlük kazanmasını sağlamak için özkurmaca kavramının gelişim sürecinde ortaya çıkan değişik tanımlarını Serge Doubrovsky Vincent Colonna Philippe Gasparini gibi kuramcı ve yazarların görüşlerine başvurarak açımlamayı ve onu yeniötesicilik bağlamına yerleştirerek öteki yakın türlerle yapısal biçimsel biçemsel ve izleksel ilişkilerini ortaya koymayı deneyeceğiz