Parmak Çocuk Düz Yazı

Bir zamanlar yoksul bir köylü varmış Akşamları ocağın başına oturup ateşi eşeler karısı da iplik eğirirmiş Bir gün adam demiş ki Keşke bizim de bir çocuğumuz olsaydı ne kadar yalnızız Evimizde çıt çıkmıyor Başkalarının evleri nasıl da neşeli Karısı iç çekerek Doğru demiş Çocuğumuz olsaydı da isterse parmak kadar olsaydı Onu bütün kabimizle severdik