Peluştan Hayaller — Damla Aydın

Şeyma kimsesi olmayan yalnız bir kızdı Arkadaşları onla alay ediyor onu küçümsüyorlardı O ise tek başına dolaşıyor arkadaşlarına bakıp bir gün onlar gibi olabileceğine inanıyordu Her gün parklarda yatıyor soğuk günlerde kapalı bir yer bulamazsa soğuktan tir tir titriyordu Yatıp kalktığı o park sanki bugün bir farklıydı Kendisinden başka kimse yoktu Salıncak kendi kendine sallanıyor çocuk sesleri geliyor dönme dolap kendi kendine dönüyordu Şeyma korkmaya başlamıştı Ne olduğunu bir türlü anlayamıyordu Birden karşısına bir yaratık çıktı Bu yaratığın ayakları yoktu ve tuhaf bir gülüşü vardı Yaratık yaklaştıkça Şeyma daha çok korkuyordu Korkma Sana zarar vermeyeceğim Tam tersine sana yardım edeceğim