Pencere — Erdal Kaplan

bir yıldızdım bir ışıktım bir hoştum samanyolunda salınıp durdum uçup yoruldum onun kollarında sustum suskun indi gecenin gönlüne sokaklar da bir daldım koptum ağacımdan gece daha solmadan caddeye çökmüş kentin yorgunluğu keder içinde kavgadan kavgaya tutuşur insan nefret içinde sanma bu devran geçmez döner hesap kitap içinde üstünde paten dolanmaz sular donup buz tutmadan melek sandığın bir gün fark edersin şeytandan beter dili tatlı yüzü güleç çile verir demez yeter kimini yuttu kimini yaktı hayat denen ejder kış geçip bahar gelende daha tadına doymadan