Perdesiz — Didem Gülçin Erdem

çıktığım en yüksek çatı şehre çizgileri öğütle mahalle aralarında öyle susuyor çocuklar bu işin bir de kışı var kazak yakılacak vakitleri kurtarılmamış ortaçağ kenti olacak gözlerinin altı orada haberi yok köy korucularının ara renklerden ceviz deyince hâlâ terliyor birinin el yazısı evler dururken evler dursun ben camlardan cumartesi seksen altı senesinde ilkbahar bir serçe ölüsüydü bağışlamak nergis hastalığı bunu boynumla işiniz yoksa siz de mayısta öğrendiniz seksenlerden bir tek soğuktan dönmüş annelerin kaldığını ilk görüş günü beyaz giyilmez bir İstanbul yapımı yine ses düşmesi gecenin hangi harfine baksan onlar avuç içinden de sorulmaz