Piç Neytullah ın Öyküsü — Sedat Sezgin

Gelelim soruna İnsanlık tarihi içerisinde bir toplu iğne başı büyüklüğünde bile yer kaplamadığımın bilincindeyim Ama insan şu tuhaf mahlûkat Yaşlanıp ölmeye bırakıldığında Şöyle bir yaşantısını daha çok bellekte bozkıra terk edilmiş kırıntıları toplayıp bunlarla avunmaya çalıştığında Hayır aslında Tanrı nın terk ettiği piçi değil de oğlu olduğunu anlamaya başlıyor Şimdi sen yönetmen yazar belgeselci ya da her kimsen Benim kırılgan kambur kemiklerimi kamerana alarak seni ölümsüzleştirecek bir eser yapmaya çalışırken aslında beni belleklerde silinmekte olan görüntümü ortaya çıkararak ölümsüzleştiriyorsun Tabii ölümsüzleşme komedisinin ne anlama geldiğini bilecek kadar yaşadım Üzerinde oturduğun eşya bile bir gün yok olup gidecek Şimdi karşımda durmuş beni dinlerken aslında seninle değil de arada bir senin suretine bürünen kendi görüntümle konuştuğumu onunla çelişkilerimi hayallerimi yaşadıklarımı ve dile getiremediğim düşüncelerimi tartıştığımı fark ediyorum Ve ansızın o korkunç gerçeği görüyorum İnsan hayatı boyunca hep kendisiyle konuşup durmuş Modern zamanlarda yaşamış bir asi Kederli komik ve bir o kadar da güngörmüş biri Piç Neytullah ın sözcüklerinde Homeros un bilge sesini duyacaksınız