Pirinç Hanı — Özkan İrman

Büyük avlusunda bir çınar etrafında sıra sıra dükkanlar Bir zamanlar tahıl ve pirinç satılan Pirinç Hanı o günlerde artık adını taşıyan bir hayatı sürmüyordu Hana deri girer ayakkabı çıkardı Dökümcülerde yanma patlayan madenden kör olma hanın günlük olağan işlerindendi Demirciler demir döver ortalık çın çın çınlardı Marangozlardan hızar sesi somyacıdan gıcırtı eksik olmazdı Herkesin işi çok ağır şartları çok zordu Ve Mezeci İsmail Hakkı nın küçücük dükkanı Önünde kocaman bir üç tekerlekli camekanlı araba Ve de yoksulluğun garipliğin aşk acısının çaresizliğin sessiz tanığı ücretsiz iş gücü Mezeci Çırağı Çok kuru döktü çok askı devirdi çok azar işitti çok dayak yedi Ama o küçük yaşında Pirinç Hanı nın 70 li yıllarının hem gözü hem kulağı oldu Ayakkabı kutusu neden açılır içine ne için para konur o bilirdi Pirinç Han ın duvarları Mezeci Çırağı ile yıllar sonra bu kitapta dile geldi Artık meydandaki çınarın gölgesinde kahvenizi yudumlarken Bir mezeci çırağı olmanız işten değil