Rahmani Nefes Fütuhat ı Mekkiyye — Muhyiddin İbn Arabi

Sûfiler merhamet ile bu mastardan türetilmiş Rahman ismini varlığın kaynağı kabul etmişlerdir Rahman dan söz etmek yaratmak ve var etmekten söz etmek demektir Âlemin ortaya çıkması Allah ın engin merhametinin bir neticesi olduğu gibi varlığını sürdürmesi de Allah ın rahmetinin bir neticesidir Bu itibarla âlem başlangıçta rahmetten var olduğu gibi varlığını sürdürmesi de rahmete bağlıdır Bir adım daha ileri gidersek âlemin nihayeti de yine rahmete varacaktır Sûfiler varlık iyilik ve merhameti eş anlamlı kabul edince varlığın ilkesini de Rahman isminde bulabildiler Bu nedenle sûfilerin metinlerinde Rahman ismi varlık vermek ihsan etmek anlamında geçer Rahman dan çıkan tecelli ise nefes olarak kabul edilir Burada nefes tabirinin kullanılmasının sebebi de bellidir Varlığın ilkesi kelam söz olduğuna göre kelam bir nefesin boğazdaki hareketiyle var olan bir şeydir Nefes boğazdaki boğumlara uğrayarak harfleri meydana getirirken harflerin birleşimi kelimeleri meydana getirir Bu durumda Rahman ın nefesi teşbihi bir dille varlıkları meydana getirirken insan nefesinin harfleri meydana getirmesi gibidir