Ravza i Aşk — Zelkif Camadan

Yere çöktü dizüstü kollarını kavuşturdu iki büklüm bir dem öylece bekledi durdu

ere çöktü dizüstü kollarını kavuşturdu iki büklüm bir dem öylece bekledi durdu Ceb i bir aşk bir lerze i humma nöbetiyle sarsılınca üşüdü ruhu Ve bir berk çaktı ki gönlüne mâveradan nurun âlâ nur Ve aşk ı lâhutinin gizemli eli ferec ve mahrec ile tarifsiz bir ummana çekti kendine kattı onu Başını kaldırdı ki hâle hâle envâr yağıyordu âsumandan Bir tahayyürle doğruldu usûlce alnını yere koydu Ağlıyordu Ağladıkça tufanında boğuluyordu hıçkırıkların Ağladı da ağladı gözyaşları ceyhun olup o nur beldesinde aktıkça menba ı yaşı ansızın kurudu Tufan sonrasının sükût denizinde bir melceye ilticâ edip kendini yeni bir aşkın koynunda buldu