Reçine Kokuyordu Helin — Suzan Samancı

Çoğu zaman insanından özlemlerinden gerçeklerinden tatları ve renklerinden bağımsız tartışılan bir coğrafyaya ısrarla başka bir pencereden bakan sımsıcak öyküler Daha önce yayınlanan öykü ve romanlarıyla hem Türkiye de hem de yurtdışında sevilen kalemlerden birisi haline gelen Suzan Samancı Reçine Kokuyordu Hêlîn de on beş hikaye ile Oralardaki hayatın seslerini gündelik olanın sarsıcılığıyla aktarıyor

Böğürtlen dikeniyle çevrili bahçelere gizlice girdiğimizde her yanımız çizilirdi alasulu kayısıları korukları ceplerimize doldurup kuytu köşelerde yerken çoğu kez Bekir Amca ya yakalanırdık O gün yine suçüstü yakalanmıştık Korkuyla eve döndüğümde herkes eyvandaydı Köy muhtarı kekeleyerek babamın gönderdiği mektubu okuyor bir yandan da Kürtçe ye çeviriyordu Annemle oturup ağladık Babam bana çıkışarak Bak gelecek yıl okula gideceksin Sana Türkçe öğreteceğim İstersen başlayalım Babam evde yok cümlesini ezberletirken katıla katıla gülmeye başladık Kadınların arasında ürkekti annem Herkes hatta çirkin cüce kadın bile anneme Türkçe öğretme çabası içindeydi Bu koca kent muhtarın radyosundaki Ankara mıydı Atları inekleri Makaram sarı bağları söyleyen kadın yoktu Çeşitli dillere çevrilen kitaplarıyla yalnız Türkiye ye değil Avrupa ya da öykücülüğünü sevdiren Suzan Samancı Reçine Kokuyor Hêlîn de yer alan on beş hikâye ile yaşadığı coğrafyanın kokularını tatlarını insanlarını anlatmaya devam ediyor Nicedir Orası diye kodladığımız bu topraklarda yaşanan acı ve hüzün dolu gerçekler Suzan Samancı nın kendine has sıcak insancıl sloganlaşma tuzağına düşmeyen anlatımıyla öykülerde hayat buluyor

Çoğu zaman insanından özlemlerinden gerçeklerinden tatları ve renklerinden bağımsız tartışılan bir coğrafyaya ısrarla başka bir pencereden bakan sımsıcak öyküler Daha önce yayınlanan öykü ve romanlarıyla hem Türkiye de hem de yurtdışında sevilen kalemlerden birisi haline gelen Suzan Samancı Reçine Kokuyordu Hêlîn de on beş hikaye ile Oralardaki hayatın seslerini gündelik olanın sarsıcılığıyla aktarıyor

Böğürtlen dikeniyle çevrili bahçelere gizlice girdiğimizde her yanımız çizilirdi alasulu kayısıları kokuları ceplerimize doldurup kuytu kşelerde yerken çoğu kez Beki Amca ya yakalanırdık O gün yine suçüstü yakalanmıştık Korkuyla eve döndüğümde herkes eyvandaydı Köy muhtarı kekeleyerek babamın gönderdiği mektubu okuyor bir yandan da Kürtçe ye çeviriyordu Annemle oturup ağladık Babam bana çıkışarak Bak gelecek yıl okula gideceksin Sana Türkçe öğreteceğim İstersen başlayalım Reçine Kokuyordu Helin on beş kısa öyküden oluşuyor Güneydoğu yöresine özgü kokular tadlar var bu öykülerde Yazarın konulara yaklaşımı yarattığı dünyaya ilginç ayrıntılarla sokuluşu acılara ağıt yakmadan gerçekçi bir anlatımla öykülerini işleyişi yeni bir öykücüyle tanıştırıyor bizi Militanca sözler sloganlar kurutulmuş bir toplumsallık bekleyenler okumasınlar bu öyküleri Suzan Samancı Güneydoğu insanlarını birey olarak seviyor yaşıyor yaşatıyor Toplum ve çevre içindeki insanlara büyük bir içtenlik ve incelikle sokulmasını biliyor