Rıh — Serdal Çetin

sonra kendi adımı buldum harfin ağaçlarında üzerime örttüm sarındım durmadan anladım ki ad insan hamuruyla kaynayan akl ı evvelin sırrı kör olduğu ilk karanlık gömüldüğü yalan belki de içimizi döktüğümüz dünya arş ı alaya dek yükselen karanlığın emzirdiği pür imlâdır