Rousseau ve Çöp Toplayan Kadın — A G Loras

Sanat tarihinin en ilginç kişiliklerinden biri olan Senlis li Séraphine in az sayıdaki fotoğraflarına bakarken içimizin parçalandığını hissederiz sanki imkânsıza koşar gibidir Zenginlerin hizmetinde temizlik yaparken çamaşır yıkarken nem kokan küçücük odasına kapanır gizlice resim yapar tabiatın bütün renklerini çiçekleri bitkileri ağaçları yaprakları kuşları tualine taşır Eline geçen her kuruşu boyalara yatırır yetmediği yerde çayır çimen çiçek çamur ne bulduysa tablolarında renge dönüştürür hatta efendileri için doğradığı tavuğun kanını bile tablolarında boya olarak kullanır Öyle bir tutku ve coşkunluk içinde çalışır ki resimlerinden başka hiçbir şeyi görmez hayran olduğu tabiatı tuallerine sığdırmaya onlar aracılığıyla Tanrı yla iletişim kurmaya çalışır Bu belki kızgınlıkla belki kırgınlıkla belki bir umutla yerden aldığı ilk çöpü yanındaki çöp torbasına atarak küçük bir şehrin tertemiz olmasını sağlayan ve Séraphine gibi hiç pes etmeden inancının peşinde koşan Sevgi Hanım ın hikâyesidir Séraphine yaptığı resimler sayesinde ancak bir delinin ulaşabileceği erdeme ve saflığa ulaşırken Sevgi Hanım deliliğin ona bağışladığı sevgiyle ve cesaretle aynı yolculuğa çıkar ve yaşadığı dünyayı değiştirmeyi başarır Bu hikâyede her şey bir insanın bir başka insanın arkasında bıraktığı çöpü elindeki çöp torbasına atmasıyla başlar ve bu davranış bulaşıcı bir hastalık gibi hızla yayılır Sevgi Hanım Aydınlanma Çağının ünlü düşünürü Rousseau nun ayak izlerini takip eder onun kelimelerle yaptığını eylemleriyle gerçeğe dönüştürür Sonunda herkes İyiliğin de kötülük kadar hızlı yayılabileceğine inanmak zorunda kalır Loras bu eserinde çevreci edebiyatın güzel bir örneğini sunuyor ve okurunu çevreye ve tabiata karşı duyarlı olmaya evrendeki tek sığınağımız olan dünyayı kirletirken bir kez daha düşünmeye davet ediyor Sevgi Hanım ın hikâyesini okuduktan sonra siz de elinize bir çöp torbası alarak sadece yaşadığınız yeri değil bütün tabiatı ve dünyayı temizlemek isteyeceksiniz

Sanat tarihinin en ilginç kişiliklerinden biri olan Senlis li Séraphine in az sayıdaki fotoğraflarına bakarken içimizin parçalandığını hissederiz sanki imkânsıza koşar gibidir Zenginlerin hizmetinde temizlik yaparken çamaşır yıkarken nem kokan küçücük odasına kapanır gizlice resim yapar tabiatın bütün renklerini çiçekleri bitkileri ağaçları yaprakları kuşları tualine taşır Eline geçen her kuruşu boyalara yatırır yetmediği yerde çayır çimen çiçek çamur ne bulduysa tablolarında renge dönüştürür hatta efendileri için doğradığı tavuğun kanını bile tablolarında boya olarak kullanır Öyle bir tutku ve coşkunluk içinde çalışır ki resimlerinden başka hiçbir şeyi görmez hayran olduğu tabiatı tuallerine sığdırmaya onlar aracılığıyla Tanrı yla iletişim kurmaya çalışır Bu belki kızgınlıkla belki kırgınlıkla belki bir umutla yerden aldığı ilk çöpü yanındaki çöp torbasına atarak küçük bir şehrin tertemiz olmasını sağlayan ve Séraphine gibi hiç pes etmeden inancının peşinde koşan Sevgi Hanım ın hikâyesidir Séraphine yaptığı resimler sayesinde ancak bir delinin ulaşabileceği erdeme ve saflığa ulaşırken Sevgi Hanım deliliğin ona bağışladığı sevgiyle ve cesaretle aynı yolculuğa çıkar ve yaşadığı dünyayı değiştirmeyi başarır Bu hikâyede her şey bir insanın bir başka insanın arkasında bıraktığı çöpü elindeki çöp torbasına atmasıyla başlar ve bu davranış bulaşıcı bir hastalık gibi hızla yayılır Sevgi Hanım Aydınlanma Çağının ünlü düşünürü Rousseau nun ayak izlerini takip eder onun kelimelerle yaptığını eylemleriyle gerçeğe dönüştürür Sonunda herkes İyiliğin de kötülük kadar hızlı yayılabileceğine inanmak zorunda kalır Loras bu eserinde çevreci edebiyatın güzel bir örneğini sunuyor ve okurunu çevreye ve tabiata karşı duyarlı olmaya evrendeki tek sığınağımız olan dünyayı kirletirken bir kez daha düşünmeye davet ediyor Sevgi Hanım ın hikâyesini okuduktan sonra siz de elinize bir çöp torbası alarak sadece yaşadığınız yeri değil bütün tabiatı ve dünyayı temizlemek isteyeceksiniz

Sanat tarihinin en ilginç kişiliklerinden biri olan Senlis li Séraphine in az sayıdaki fotoğraflarına bakarken içimizin parçalandığını hissederiz sanki imkânsıza koşar gibidir Zenginlerin hizmetinde temizlik yaparken çamaşır yıkarken nem kokan küçücük odasına kapanır gizlice resim yapar tabiatın bütün renklerini çiçekleri bitkileri ağaçları yaprakları kuşları tualine taşır Eline geçen her kuruşu boyalara yatırır yetmediği yerde çayır çimen çiçek çamur ne bulduysa tablolarında renge dönüştürür hatta efendileri için doğradığı tavuğun kanını bile tablolarında boya olarak kullanır Öyle bir tutku ve coşkunluk içinde çalışır ki resimlerinden başka hiçbir şeyi görmez hayran olduğu tabiatı tuallerine sığdırmaya onlar aracılığıyla Tanrı yla iletişim kurmaya çalışır Bu belki kızgınlıkla belki kırgınlıkla belki bir umutla yerden aldığı ilk çöpü yanındaki çöp torbasına atarak küçük bir şehrin tertemiz olmasını sağlayan ve Séraphine gibi hiç pes etmeden inancının peşinde koşan Sevgi Hanım ın hikâyesidir Séraphine yaptığı resimler sayesinde ancak bir delinin ulaşabileceği erdeme ve saflığa ulaşırken Sevgi Hanım deliliğin ona bağışladığı sevgiyle ve cesaretle aynı yolculuğa çıkar ve yaşadığı dünyayı değiştirmeyi başarır Bu hikâyede her şey bir insanın bir başka insanın arkasında bıraktığı çöpü elindeki çöp torbasına atmasıyla başlar ve bu davranış bulaşıcı bir hastalık gibi hızla yayılır Sevgi Hanım Aydınlanma Çağının ünlü düşünürü Rousseau nun ayak izlerini takip eder onun kelimelerle yaptığını eylemleriyle gerçeğe dönüştürür Sonunda herkes İyiliğin de kötülük kadar hızlı yayılabileceğine inanmak zorunda kalır Loras bu eserinde çevreci edebiyatın güzel bir örneğini sunuyor ve okurunu çevreye ve tabiata karşı duyarlı olmaya evrendeki tek sığınağımız olan dünyayı kirletirken bir kez daha düşünmeye davet ediyor Sevgi Hanım ın hikâyesini okuduktan sonra siz de elinize bir çöp torbası alarak sadece yaşadığınız yeri değil bütün tabiatı ve dünyayı temizlemek isteyeceksiniz

Sanat tarihinin en ilginç kişiliklerinden biri olan Senlis li Séraphine in az sayıdaki fotoğraflarına bakarken içimizin parçalandığını hissederiz sanki imkânsıza koşar gibidir Zenginlerin hizmetinde temizlik yaparken çamaşır yıkarken nem kokan küçücük odasına kapanır gizlice resim yapar tabiatın bütün renklerini çiçekleri bitkileri ağaçları yaprakları kuşları tualine taşır Eline geçen her kuruşu boyalara yatırır yetmediği yerde çayır çimen çiçek çamur ne bulduysa tablolarında renge dönüştürür hatta efendileri için doğradığı tavuğun kanını bile tablolarında boya olarak kullanır Öyle bir tutku ve coşkunluk içinde çalışır ki resimlerinden başka hiçbir şeyi görmez hayran olduğu tabiatı tuallerine sığdırmaya onlar aracılığıyla Tanrı yla iletişim kurmaya çalışır Bu belki kızgınlıkla belki kırgınlıkla belki bir umutla yerden aldığı ilk çöpü yanındaki çöp torbasına atarak küçük bir şehrin tertemiz olmasını sağlayan ve Séraphine gibi hiç pes etmeden inancının peşinde koşan Sevgi Hanım ın hikâyesidir Séraphine yaptığı resimler sayesinde ancak bir delinin ulaşabileceği erdeme ve saflığa ulaşırken Sevgi Hanım deliliğin ona bağışladığı sevgiyle ve cesaretle aynı yolculuğa çıkar ve yaşadığı dünyayı değiştirmeyi başarır Bu hikâyede her şey bir insanın bir başka insanın arkasında bıraktığı çöpü elindeki çöp torbasına atmasıyla başlar ve bu davranış bulaşıcı bir hastalık gibi hızla yayılır Sevgi Hanım Aydınlanma Çağının ünlü düşünürü Rousseau nun ayak izlerini takip eder onun kelimelerle yaptığını eylemleriyle gerçeğe dönüştürür Sonunda herkes İyiliğin de kötülük kadar hızlı yayılabileceğine inanmak zorunda kalır Loras bu eserinde çevreci edebiyatın güzel bir örneğini sunuyor ve okurunu çevreye ve tabiata karşı duyarlı olmaya evrendeki tek sığınağımız olan dünyayı kirletirken bir kez daha düşünmeye davet ediyor Sevgi Hanım ın hikâyesini okuduktan sonra siz de elinize bir çöp torbası alarak sadece yaşadığınız yeri değil bütün tabiatı ve dünyayı temizlemek isteyeceksiniz