Sabahçı Kahvesi — Hüseyin Ay

Umuda yolculuk başlamıştı Otobüs aheste aheste ilerliyor otobüsün kilometre saati ileriye doğru sardıkça yeni hayatına adım adım yaklaşıyor geride bıraktıklarından hızla uzaklaşıyordu Karmakarışık duygularla uzaklara daldı Sanki otobüs duruyor da yolun iki tarafından binalar ağaçlar tepeler ve onların arasında çocukluğu hayalleri umutları arkaya doğru akıp gidiyordu Otobüsün teybinden Samime Sanay Güz gülleri gibiyim Hiç bahar yaşamadım nağmeleriyle kompozisyonu tamamlıyordu

Umuda yolculuk başlamıştı Otobüs aheste aheste ilerliyor otobüsün kilometre saati ileriye doğru sardıkça yeni hayatına adım adım yaklaşıyor geride bıraktıklarından hızla uzaklaşıyordu Karmakarışık duygularla uzaklara daldı Sanki otobüs duruyor da yolun iki tarafından binalar ağaçlar tepeler ve onların arasında çocukluğu hayalleri umutları arkaya doğru akıp gidiyordu Otobüsün teybinden Samime Sanay Güz gülleri gibiyim Hiç bahar yaşamadım nağmeleriyle kompozisyonu tamamlıyordu

Umuda yolculuk başlamıştı Otobüs aheste aheste ilerliyor otobüsün kilometre saati ileriye doğru sardıkça yeni hayatına adım adım yaklaşıyor geride bıraktıklarından hızla uzaklaşıyordu Karmakarışık duygularla uzaklara daldı Sanki otobüs duruyor da yolun iki tarafından binalar ağaçlar tepeler ve onların arasında çocukluğu hayalleri umutları arkaya doğru akıp gidiyordu Otobüsün teybinden Samime Sanay Güz gülleri gibiyim Hiç bahar yaşamadım nağmeleriyle kompozisyonu tamamlıyordu

Umuda yolculuk başlamıştı Otobüs aheste aheste ilerliyor otobüsün kilometre saati ileriye doğru sardıkça yeni hayatına adım adım yaklaşıyor geride bıraktıklarından hızla uzaklaşıyordu Karmakarışık duygularla uzaklara daldı Sanki otobüs duruyor da yolun iki tarafından binalar ağaçlar tepeler ve onların arasında çocukluğu hayalleri umutları arkaya doğru akıp gidiyordu Otobüsün teybinden Samime Sanay Güz gülleri gibiyim Hiç bahar yaşamadım nağmeleriyle kompozisyonu tamamlıyordu

Umuda yolculuk başlamıştı Otobüs aheste aheste ilerliyor otobüsün kilometre saati ileriye doğru sardıkça yeni hayatına adım adım yaklaşıyor geride bıraktıklarından hızla uzaklaşıyordu Karmakarışık duygularla uzaklara daldı Sanki otobüs duruyor da yolun iki tarafından binalar ağaçlar tepeler ve onların arasında çocukluğu hayalleri umutları arkaya doğru akıp gidiyordu Otobüsün teybinden Samime Sanay Güz gülleri gibiyim Hiç bahar yaşamadım nağmeleriyle kompozisyonu tamamlıyordu