Saf Aklın Sınırları Dahilinde Din — Immanuel Kant

Batı düşüncesi gerek Ortaçağ gerekse Yeniçağ boyunca hep Kilisenin ekseni etrafında dönmüş durmuştur Düşünce adamları Ortaçağda Kilisenin doğrularını rasyonel temellere oturtma Yeniçağda da kiliseden kurtulma yönünde hamleler yapmakla uğraşmışlardır Bu hamleler farklı boyutlarda kendini göstermiştir Kiliseyi reddetmekle birlikte Tanrıyı ve Dini reddetmeyen eğilim ile her tür dinsel anlayışı toptan reddeden iki eğilim belirmiştir Batı felsefe hareketlerini anlamanın yolu biraz da bu hareketleri üreten sosyal şartları ve anlayışları kavramakla mümkün olacaktır Kant yaşadığı dönemde Kilise paradigmasının sağlıklı bir dinsel anlayıştan uzak olduğunu tespit eder ve diğer dinlerin varlığını da dikkate alarak sağlam bir dinsel anlayış için ortak bir zemin bulmayı ister Onun bu çerçevede yaşadığı toplumun dinsel anlayışının üstüne çıktığını ve din fenomenine bütüncül bakmayı başardığını söyleyebiliriz