Sana Sustum — Ayşe Çetinkaya

SANA SUSTUM Sustukça yalnızlığıma çekiliyorum Derinleştikçe yaralarım sanki yeni bir ben doğuyor acılar içinde Buz kesmiş bakışlarımda yoksun artık bunu biliyorum Unutuyorum sana dair her şeyi siliyorum hafızamdan geçmişi İsmin bile gelmiyor hatırıma soran olursa tanımıyorum diyorum Boğazımda düğüm düğüm olan onlarca sözcük var Yazmaya kalksam kalem ağlar kağıt yanar Şimdi yüreğimin yamacından silkeliyorum sana dair tüm kelimeleri Gözlerimin uçurumundan düştüğün gibi kaldırıyorum lügatimden ismini Yeminli cümlelerle sana sustum şimdi

Karanlık gökten sıyrılmamıştı henüz Rüyanın en tatlı yerinde geldi ayrılık Dilimde kuruyan sözcükler ve yetim umutlar kaldı senden hatıra Koyu kalabalıktı içimdeki yalnızlık anlatamadığım Hayal meyal hatırlıyorum bakışlarımda yarım kalan sevgiyi Şimdi yüreğimin üzerinde bir enkaz yokluğun Hangi mevsime yenildim bilmiyorum Ruhuma sızan bir hikaye benimkisi Yıkık bir şehri gezer gibi Damarlarımda dolaşıyor yalnızlık Her nefeste üşüyorum