Sasinta — Hatice Yanık

yürüyen dağları öpüyorum kimselere görünmeden bir trende unuttum kendimi heybesinde gecenin ekmek sıcaklığında Şiir yaralarımı görünür yapmıştı O kelimelerin terkisine atlayıp dünyayı dolaşıyordum Acısına dayanamadığım her anıyı şiir sardı sarmaladı aldı koynuna beni O gençlik çağlarımın asi kalbine su oluyordu şiir Güzel saklıyordu beni dünyadan Yıllar içinde şiir de saklandı Kapatıldı çekmecelere Artık buradayım diyen nice cümle ayaklandı üzerime yürüdü ve bir bedene büründü Kendime sözümü hatırladım Çıkardım sandıktan temizledim dokundum sevdim gel dedim karış hayata Yaşamım boyunca kalbimi kıran canımı yakan beni ben yapan herkese selamımdır Yanımda olan canıma iyi gelen dostlarıma arkamda duranlara bana inananlara teşekkürümdür Üzerimde kıymetli emeği bulunan çok sevgili şairim Leylâ Şahin e borcumdur bu kitap Kendime teşekkürümdür bu kitap