Şeftali Ağacı İlk Öykülerim Serisi — Aysel Ertan

Sonunda ahırın kapısına geldim Tarık abim henüz gelmemişti Tarık abiiii diye seslendim Kimse beni duymuyordu Üzerimin ıslanmasına mutlaka çok kızacaklardı Islak elbiselerimi kimse görmesin diye bahçeye doğru hızlı hızlı koştum Endişe ve korku ile içeri girdim Amca Kovalar elimden düştü amca Amcam ıslak elbiselerimi görmüştü Artık bisikleti de şeftaliyi de unutmalıydım Onca çaba boşuna gitmişti ama düşünen kimdi Amcaa diye tekrar koştum Elini tuttum