Şehadet Çiçekleri — Esma Sümer

O günü hâlâ hatırlıyorum Evin her zamanki sessizliğini çayın kokusunu duvardaki eski saatin tik taklarını Her şey yerli yerindeydi bir tek annem değildi Anne ışığı açsana demiştim O ise çoktan açık olan lambaya uzun uzun bakmıştı Açık değil mi diye sormuştu sonra sesi biraz titrek biraz şaşkın O an içimde bir şey kırılmıştı Küçük sessiz ama derin bir kırılma O gün annemin gözleriyle birlikte evin ışığı da sönmüştü sanki O günden sonra hiçbir sabah tam aydınlık olmadı Annem artık pencereden dışarıya bakarken gökyüzünü değil yalnızca sesi duyulan bir rüzgârı hissediyordu

O günü hâlâ hatırlıyorum Evin her zamanki sessizliğini çayın kokusunu duvardaki eski saatin tik taklarını Her şey yerli yerindeydi bir tek annem değildi Anne ışığı açsana demiştim O ise çoktan açık olan lambaya uzun uzun bakmıştı Açık değil mi diye sormuştu sonra sesi biraz titrek biraz şaşkın O an içimde bir şey kırılmıştı Küçük sessiz ama derin bir kırılma O gün annemin gözleriyle birlikte evin ışığı da sönmüştü sanki O günden sonra hiçbir sabah tam aydınlık olmadı Annem artık pencereden dışarıya bakarken gökyüzünü değil yalnızca sesi duyulan bir rüzgârı hissediyordu

O günü hâlâ hatırlıyorum Evin her zamanki sessizliğini çayın kokusunu duvardaki eski saatin tik taklarını Her şey yerli yerindeydi bir tek annem değildi Anne ışığı açsana demiştim O ise çoktan açık olan lambaya uzun uzun bakmıştı Açık değil mi diye sormuştu sonra sesi biraz titrek biraz şaşkın O an içimde bir şey kırılmıştı Küçük sessiz ama derin bir kırılma O gün annemin gözleriyle birlikte evin ışığı da sönmüştü sanki O günden sonra hiçbir sabah tam aydınlık olmadı Annem artık pencereden dışarıya bakarken gökyüzünü değil yalnızca sesi duyulan bir rüzgârı hissediyordu