Şehre Küs Adamlar — Rukiye İkbal Yıldız

Yazıklarımı okumayacaksın umarım sevgili yazar Şu ana kadar yazdığım şeyleri kimseye okutmadım Yoksa kağıda hep şehre olan nefretinizi mi döküyorsunuz Elbette Kalbimde iki yoğun duygu var Bir nefret bir hüzün Şair bir insanın sermayesi hüzündür Hüznüm giderse şairliğim gider Ben onu içimde hep diri tutuyorum Kağıda dökülen ise hep nefretim oluyor Ve bilirsin şehre küs adamlar nefretlerini hep gizli tutarlar

Yazıklarımı okumayacaksın umarım sevgili yazar Şu ana kadar yazdığım şeyleri kimseye okutmadım Yoksa kağıda hep şehre olan nefretinizi mi döküyorsunuz Elbette Kalbimde iki yoğun duygu var Bir nefret bir hüzün Şair bir insanın sermayesi hüzündür Hüznüm giderse şairliğim gider Ben onu içimde hep diri tutuyorum Kağıda dökülen ise hep nefretim oluyor Ve bilirsin şehre küs adamlar nefretlerini hep gizli tutarlar

Yazıklarımı okumayacaksın umarım sevgili yazar Şu ana kadar yazdığım şeyleri kimseye okutmadım Yoksa kağıda hep şehre olan nefretinizi mi döküyorsunuz Elbette Kalbimde iki yoğun duygu var Bir nefret bir hüzün Şair bir insanın sermayesi hüzündür Hüznüm giderse şairliğim gider Ben onu içimde hep diri tutuyorum Kağıda dökülen ise hep nefretim oluyor Ve bilirsin şehre küs adamlar nefretlerini hep gizli tutarlar

Yazıklarımı okumayacaksın umarım sevgili yazar Şu ana kadar yazdığım şeyleri kimseye okutmadım Yoksa kağıda hep şehre olan nefretinizi mi döküyorsunuz Elbette Kalbimde iki yoğun duygu var Bir nefret bir hüzün Şair bir insanın sermayesi hüzündür Hüznüm giderse şairliğim gider Ben onu içimde hep diri tutuyorum Kağıda dökülen ise hep nefretim oluyor Ve bilirsin şehre küs adamlar nefretlerini hep gizli tutarlar

Yazıklarımı okumayacaksın umarım sevgili yazar Şu ana kadar yazdığım şeyleri kimseye okutmadım Yoksa kağıda hep şehre olan nefretinizi mi döküyorsunuz Elbette Kalbimde iki yoğun duygu var Bir nefret bir hüzün Şair bir insanın sermayesi hüzündür Hüznüm giderse şairliğim gider Ben onu içimde hep diri tutuyorum Kağıda dökülen ise hep nefretim oluyor Ve bilirsin şehre küs adamlar nefretlerini hep gizli tutarlar

Yazıklarımı okumayacaksın umarım sevgili yazar Şu ana kadar yazdığım şeyleri kimseye okutmadım Yoksa kağıda hep şehre olan nefretinizi mi döküyorsunuz Elbette Kalbimde iki yoğun duygu var Bir nefret bir hüzün Şair bir insanın sermayesi hüzündür Hüznüm giderse şairliğim gider Ben onu içimde hep diri tutuyorum Kağıda dökülen ise hep nefretim oluyor Ve bilirsin şehre küs adamlar nefretlerini hep gizli tutarlar