Sen ve Son — Bilal Yalçınkaya

Senin gözlerinde demlenirken İstanbul akşamları Ben toprak damlı bir odanın Kerpiç duvarlı yoksulluğunda Gamzeli yanakların Mezarım olur ümidiyle Her gün biraz daha Uçurum uçurum gözlerinde İntihara sürükleniyordum