Şiir Gibi Özgür — Hilal Durdaşoğlu

Karanlık AlışkanlığıDiz boyu sıvadık kader in paçalarınıMahkûmluğundayız topuklara bulaşan çamurun Biz hep yalın ayak yürüdük bu yolları Çıplaklık rehavetinden ses etmedik Bile bile meyveli ağacın kaderiniBüyüdük Meyvelendik Onca soru sorduk ışıklar yansın diyeCılız bir mum ışığında yarın ı ararken Onca yalan duyduk çığlıklar attık Korkutulduk ama kaçmadık Bir ambara tıkılmış meyveler gibi çürürken sorular Cevap yok Neden açız yaşamaya bu kadar Neden yenildik kendimize Nasıl düşürüldük birbirimize Unutup neye susadığımızıYaş döküşümüz Kan döküşümüz neden Yeni ışıklar yakmak yerineKaranlığa alışmakVe alışkınlığımıza rağmenKaranlıktan korkmak neden

Karanlık Alışkanlığı Diz boyu sıvadık kader in paçalarını Mahkûmluğundayız topuklara bulaşan çamurun Biz hep yalın ayak yürüdük bu yolları Çıplaklık rehavetinden ses etmedik Bile bile meyveli ağacın kaderini Büyüdük Meyvelendik Onca soru sorduk ışıklar yansın diye Cılız bir mum ışığında yarın ı ararken Onca yalan duyduk çığlıklar attık Korkutulduk ama kaçmadık Bir ambara tıkılmış meyveler gibi çürürken sorular Cevap yok Neden açız yaşamaya bu kadar Neden yenildik kendimize Nasıl düşürüldük birbirimize Unutup neye susadığımızı Yaş döküşümüz Kan döküşümüz neden Yeni ışıklar yakmak yerine Karanlığa alışmak Ve alışkınlığımıza rağmen Karanlıktan korkmak neden

Karanlık Alışkanlığı Diz boyu sıvadık kader in paçalarını Mahkûmluğundayız topuklara bulaşan çamurun Biz hep yalın ayak yürüdük bu yolları Çıplaklık rehavetinden ses etmedik Bile bile meyveli ağacın kaderini Büyüdük Meyvelendik Onca soru sorduk ışıklar yansın diye Cılız bir mum ışığında yarın ı ararken Onca yalan duyduk çığlıklar attık Korkutulduk ama kaçmadık Bir ambara tıkılmış meyveler gibi çürürken sorular Cevap yok Neden açız yaşamaya bu kadar Neden yenildik kendimize Nasıl düşürüldük birbirimize Unutup neye susadığımızı Yaş döküşümüz Kan döküşümüz neden Yeni ışıklar yakmak yerine Karanlığa alışmak Ve alışkınlığımıza rağmen Karanlıktan korkmak neden