Şiirimizde Peygamber ve Gül — İsmail Çetişli

Türk şiirinin ana konu ve kaynaklarından biri Hz Peygamber dir Kitapta Türk Şiirinde Hz Peygamber 1860 2011 isimli çalışmanın birikimlerinden hareketle Şiirimizde Hz Peygamber ve Gül konusu üzerinde durulmuş Tanzimat tan günümüze kadar ki 1860 2011 150 yıllık dönemde Hz Peygamber üzerine odaklanan ve 500 şairin kaleme aldığı 1600 manzumede gül metaforu veya sembolünün yeri kullanılış sebebi ve tarzları tespit tasvir ve tahlil etmeye çalışılmıştır Şairlerimizin gözü gönlü ve zihninde hayatı müddetince alnında hep secde gülleri yle gül yüzünden güller saçan Halîl in gül duası Mesih in müjde gülü Hatice nin goncası Ayşe nin gülü gül endam ve gül cemal olan Hz Peygamber Hakk ı Cemal in gülü Mevlâ nın gülü elest bağının gülü Firdevs i Ala nın gülü iki cihanın gülü Medine nin gülü gül sultan gülistan sultanı güllerin sultanı gül diyarının padişahı güllerin efendisi gül i ter gül i rana gül i handan gül i yektâ şah ı gül has gül müstesna gül taptaze gül yediveren gül solmayan gül dikensiz tek gül nur gül öksüz gül gül Ahmed ilâhî hediye gül İslâm bahçesinin gülü dünyanın en güzel gülü gönüllerin gülü gonca ı nur dur Yaşadığı devir ise gül asrı gül çağı veya gül devri yaşadığı mekân da diyar ı gül gül yurdu dur Onlar inanırlar ki zaman zaman olalı ve gülün güzelliği dillere destan olalı O GÜL GİBİ bir gül görmemiştir Pek çok şairin manzumelerinde ortaya konan gül Hz Peygamber veya Hz Peygamber gül ilişkisi sonuçta bizi çok açık bir sevgili algı ve tasavvuruna götürür Sonuç itibarıyla O sembolü gül olan Sevgililer Sevgilisi dir