Sin Sarı İstila Habis Üçlemesi 2 — Orkun Uçar

Derzulya da kutsal kötülerin savaşı devam ediyor En büyük ego bile fark edilmeyi ister SAVAŞ DEHŞET VE KORKU DERZULYA DA GÜÇSÜZLERE YER YOK Mabedin derinliklerindeki daire şeklindeki bir odada Sin in gördüğü en şaşırtıcı yaratık vardı Cavlaklar onu insan sanıyordu çünkü tıpkı robot gibi gerçeğinin üzeri örtülmüştü Sin in gördüğü ise bütün vücudunu kaplayan dövmelerinden alevler çıkan canlı bir ateşti Sen ve ben diye fısıldadı Levh i Mahfuz Bedenindeki dövme harfler yavaş yavaş ortaya çıkmıştı Hepsi mora yakın alevler içindeydi Bir şarkı mırıldanıyordu Odadaki meşaleler sönmüştü tek ışık kaynağı onun bedeniydi Sin Sufi adına büyü denen bir gücün harekete geçtiğini anlamıştı Ağır bir yüküm var dedi Binlerce yıldır taşıyorum onu Paylaşmam gerekiyor Heykel kadar hareketsiz ve bebek kadar çaresiz görünsen de çok güçlüsün Sin binlerce yıldır beklediği ilahım Sende onun damgası var Yakıcı parmakları derisinin üzerindeki Sin yazısı üzerinde geziyordu Bu harfleri tanıyordu Ama önce sana bir hikâye anlatmalıyım