Solenta nın Çocukları — Esat Zorkirişçi

Bir zamanlar ışığın ve güneşin yurduydu Solenta Ama bir gün güneş kayboldu O günden sonra sessizlik indi kente sis çöktü renkler soldu Gülümsemenin düşünmenin hatta şarkı söylemenin bile yasak olduğu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu Sonra bir gün uzun yıllardır beklenen umut bir çift mavi göz ile belirdi gökyüzünde Bir ağacın köklerinden bir tohumun hafızasından bir annenin fısıltısından seslendi O ses unutulmuş bir dünyanın kalp atışı gibi yankılanıyordu toprağın altında Solenta nın Çocukları başlangıç ya da son değil distopya ile ütopyanın tam ortasında yazılmış bir döngünün hikâyesi Çünkü umut her zaman en karanlık yerde değil Bazen karanlığın içinden doğmayı seçen bir çocuğun kalbinde filizlenir

Ama bir gün güneş kayboldu O günden sonra sessizlik indi kente sis çöktü renkler soldu Gülümsemenin düşünmenin hatta şarkı söylemenin bile yasak olduğu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu Sonra bir gün uzun yıllardır beklenen umut bir çift mavi göz ile belirdi gökyüzünde Bir ağacın köklerinden bir tohumun hafızasından bir annenin fısıltısından seslendi O ses unutulmuş bir dünyanın kalp atışı gibi yankılanıyordu toprağın altında Solenta nın Çocukları başlangıç ya da son değil distopya ile ütopyanın tam ortasında yazılmış bir döngünün hikâyesi Çünkü umut her zaman en karanlık yerde değil Bazen karanlığın içinden doğmayı seçen bir çocuğun kalbinde filizlenir

Bir zamanlar ışığın ve güneşin yurduydu Solenta Ama bir gün güneş kayboldu O günden sonra sessizlik indi kente sis çöktü renkler soldu Gülümsemenin düşünmenin hatta şarkı söylemenin bile yasak olduğu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu Sonra bir gün uzun yıllardır beklenen umut bir çift mavi göz ile belirdi gökyüzünde Bir ağacın köklerinden bir tohumun hafızasından bir annenin fısıltısından seslendi O ses unutulmuş bir dünyanın kalp atışı gibi yankılanıyordu toprağın altında Solenta nın Çocukları başlangıç ya da son değil distopya ile ütopyanın tam ortasında yazılmış bir döngünün hikâyesi Çünkü umut her zaman en karanlık yerde değil Bazen karanlığın içinden doğmayı seçen bir çocuğun kalbinde filizlenir

Ama bir gün güneş kayboldu O günden sonra sessizlik indi kente sis çöktü renkler soldu Gülümsemenin düşünmenin hatta şarkı söylemenin bile yasak olduğu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu Sonra bir gün uzun yıllardır beklenen umut bir çift mavi göz ile belirdi gökyüzünde Bir ağacın köklerinden bir tohumun hafızasından bir annenin fısıltısından seslendi O ses unutulmuş bir dünyanın kalp atışı gibi yankılanıyordu toprağın altında Solenta nın Çocukları başlangıç ya da son değil distopya ile ütopyanın tam ortasında yazılmış bir döngünün hikâyesi Çünkü umut her zaman en karanlık yerde değil Bazen karanlığın içinden doğmayı seçen bir çocuğun kalbinde filizlenir

Bir zamanlar ışığın ve güneşin yurduydu Solenta Ama bir gün güneş kayboldu O günden sonra sessizlik indi kente sis çöktü renkler soldu Gülümsemenin düşünmenin hatta şarkı söylemenin bile yasak olduğu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu Sonra bir gün uzun yıllardır beklenen umut bir çift mavi göz ile belirdi gökyüzünde Bir ağacın köklerinden bir tohumun hafızasından bir annenin fısıltısından seslendi O ses unutulmuş bir dünyanın kalp atışı gibi yankılanıyordu toprağın altında Solenta nın Çocukları başlangıç ya da son değil distopya ile ütopyanın tam ortasında yazılmış bir döngünün hikâyesi Çünkü umut her zaman en karanlık yerde değil Bazen karanlığın içinden doğmayı seçen bir çocuğun kalbinde filizlenir

Bir zamanlar ışığın ve güneşin yurduydu Solenta Ama bir gün güneş kayboldu O günden sonra sessizlik indi kente sis çöktü renkler soldu Gülümsemenin düşünmenin hatta şarkı söylemenin bile yasak olduğu bu dünyada insanlar kendi gölgelerine hapsoldu Sonra bir gün uzun yıllardır beklenen umut bir çift mavi göz ile belirdi gökyüzünde Bir ağacın köklerinden bir tohumun hafızasından bir annenin fısıltısından seslendi O ses unutulmuş bir dünyanın kalp atışı gibi yankılanıyordu toprağın altında Solenta nın Çocukları başlangıç ya da son değil distopya ile ütopyanın tam ortasında yazılmış bir döngünün hikâyesi Çünkü umut her zaman en karanlık yerde değil Bazen karanlığın içinden doğmayı seçen bir çocuğun kalbinde filizlenir