Solgun Yapraklar — Fuat Sürmeli

Kendini bilmeyen adeta ruhunun renklerini kaybetmiş bir tuvalden farksızdır Bir piyanist nasıl piyanosuyla iletişim kurup onu kontrolü altına alıyorsa aynı şekilde insanda ruhunu düşüncesini bilgisini bakış açısını aynı duyarlıkla bilmesi gerekir Yeryüzünün karanlık tarafında durmamak için kendini tanıyarak güneşin parıltılı beyazına geçmek gerekir Bu yüzden ben şimdilik bavulumda en fazla yere kendini tanı ya bıraktım Gerçi bir sürü şeyi attım bavuluma umudu sevgiyi barışı adaleti huzuru insanlığı kardeşliği aklı mantığı birlik beraberliği Ama sanırım bavulumun delik tarafına denk geldiği için hiçbiri yaşadığım coğrafya nasip olmadı Sonra gerisin geriye dönerek birkaç tanesini toplamaya çalıştım ama onların da eli yüzü düzgün değildi sanki üzerinde tır geçmiş gibiydi En çok da barış sevgi akıl ve mantık pejmürde olmuştu Sanki tır hızını alamamış bir daha bir daha bir daha üzerinden geçmişti Bu yüzden bavuluma daha fazla bir şey atamadım ve bütün ömrüm boyunca döktüklerim için gözyaşı dökmeye devam ediyorum