Son Şarkımsın — Serdar Toptaş

Bir ateş oldu sevmek sonu da başı da yangın yeri Azer küçücük bedeniyle dünyanın yükünü sırtına aşk acısından küle dönmüş yüreğini ve umut kırıntıllarını da heybesine alarak yaşam dehlizinde kulaç atmaya var gücüyle uğraşıyordu Ama o babasının aksine zulümle işkenceyle ve hayatın zindan aynalarıyla vicdanını kaybetmeden mücadeleye devam ediyordu O büyük ölüme hazırlık yapan tüm küçük ölümlerine rağmen her gün yeniden diriliyordu Bulutların güneşi yarması gibi hayatın en acımasız noktasına gitmekten kendisinden vazgeçenlere inat onunla savaşmaktan vazgeçmiyordu Zaten vazgeçmek gibi bir lüksü de yoktu çünkü o oku kalbe saplayan büyük bir savaşçıydı Aile kavramını henüz sekiz yaşında öğrenmişti Onun için aşk kardeş toprak yağmur ve emek demekti Annesi ablası ve kardeşleri onun herşeyiydiler Yaşamı boyunca kaybedebileçeği şeyler ailesine götüreceği bir parça ekmekten daha kıymetli değildi Sırattan daha ince olan bir yoldu Azer in yürüdüğü yol Onun için en kıymetli olan bu yolda yürümekti Yürürken ateşin içine düşerdi oradan tırnaklarıyla çıkardı ve çıkmak zorundaydı Elindeki bir parça ekmeği kız kardeşleri Hiçran a Esra ya ve ablası Rukiye ye götürmeliydi Erkek kardeşler Osman ve Ömer ise kaderin bedene bıraktığı deprem yaymaları gibiydi Sultan anne ise sözcüklere sığdırılamayaçak kadar yaralı ve hüzünlü bir kadındı Azer in hayat hikayesini gözyaşlarıyla okuyaçaksınız Gökkuşağı kadar özledim seni Saçlarında ayışığını gizleyen yedi renk Atlasam zifiri karanlık Kalsam renk körü bir yalnızlık gitsem bir beyaza intihar

Bir ateş oldu sevmek sonu da başı da yangın yeri Azer küçücük bedeniyle dünyanın yükünü sırtına aşk acısından küle dönmüş yüreğini ve umut kırıntıllarını da heybesine alarak yaşam dehlizinde kulaç atmaya var gücüyle uğraşıyordu Ama o babasının aksine zulümle işkenceyle ve hayatın zindan aynalarıyla vicdanını kaybetmeden mücadeleye devam ediyordu O büyük ölüme hazırlık yapan tüm küçük ölümlerine rağmen her gün yeniden diriliyordu Bulutların güneşi yarması gibi hayatın en acımasız noktasına gitmekten kendisinden vazgeçenlere inat onunla savaşmaktan vazgeçmiyordu Zaten vazgeçmek gibi bir lüksü de yoktu çünkü o oku kalbe saplayan büyük bir savaşçıydı Aile kavramını henüz sekiz yaşında öğrenmişti Onun için aşk kardeş toprak yağmur ve emek demekti Annesi ablası ve kardeşleri onun herşeyiydiler Yaşamı boyunca kaybedebileçeği şeyler ailesine götüreceği bir parça ekmekten daha kıymetli değildi Sırattan daha ince olan bir yoldu Azer in yürüdüğü yol Onun için en kıymetli olan bu yolda yürümekti Yürürken ateşin içine düşerdi oradan tırnaklarıyla çıkardı ve çıkmak zorundaydı Elindeki bir parça ekmeği kız kardeşleri Hiçran a Esra ya ve ablası Rukiye ye götürmeliydi Erkek kardeşler Osman ve Ömer ise kaderin bedene bıraktığı deprem yaymaları gibiydi Sultan anne ise sözcüklere sığdırılamayaçak kadar yaralı ve hüzünlü bir kadındı Azer in hayat hikayesini gözyaşlarıyla okuyaçaksınız Gökkuşağı kadar özledim seni Saçlarında ayışığını gizleyen yedi renk Atlasam zifiri karanlık Kalsam renk körü bir yalnızlık gitsem bir beyaza intihar

Bir ateş oldu sevmek sonu da başı da yangın yeri Azer küçücük bedeniyle dünyanın yükünü sırtına aşk acısından küle dönmüş yüreğini ve umut kırıntıllarını da heybesine alarak yaşam dehlizinde kulaç atmaya var gücüyle uğraşıyordu Ama o babasının aksine zulümle işkenceyle ve hayatın zindan aynalarıyla vicdanını kaybetmeden mücadeleye devam ediyordu O büyük ölüme hazırlık yapan tüm küçük ölümlerine rağmen her gün yeniden diriliyordu Bulutların güneşi yarması gibi hayatın en acımasız noktasına gitmekten kendisinden vazgeçenlere inat onunla savaşmaktan vazgeçmiyordu Zaten vazgeçmek gibi bir lüksü de yoktu çünkü o oku kalbe saplayan büyük bir savaşçıydı Aile kavramını henüz sekiz yaşında öğrenmişti Onun için aşk kardeş toprak yağmur ve emek demekti Annesi ablası ve kardeşleri onun herşeyiydiler Yaşamı boyunca kaybedebileçeği şeyler ailesine götüreceği bir parça ekmekten daha kıymetli değildi Sırattan daha ince olan bir yoldu Azer in yürüdüğü yol Onun için en kıymetli olan bu yolda yürümekti Yürürken ateşin içine düşerdi oradan tırnaklarıyla çıkardı ve çıkmak zorundaydı Elindeki bir parça ekmeği kız kardeşleri Hiçran a Esra ya ve ablası Rukiye ye götürmeliydi Erkek kardeşler Osman ve Ömer ise kaderin bedene bıraktığı deprem yaymaları gibiydi Sultan anne ise sözcüklere sığdırılamayaçak kadar yaralı ve hüzünlü bir kadındı Azer in hayat hikayesini gözyaşlarıyla okuyaçaksınız Gökkuşağı kadar özledim seni Saçlarında ayışığını gizleyen yedi renk Atlasam zifiri karanlık Kalsam renk körü bir yalnızlık gitsem bir beyaza intihar