Sönmeyen Ateş — Zahra Hosseini Mehrabadi

Yoğun bakıma yatışının onuncu ziyaret günü kendisini ziyarete gittiğimizde aynı hemşire öne çıkıp şöyle dedi Duhançi hanım bugün içeri girip oğlunuzu yakından görebilirsiniz Hayretle açılmış gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama şöyle devam etti Bu bir istisna Bugüne size ve ailenize özel Hepimiz mavi tulumları ve özel ayakkabılarımızı giyip bonelerimizi takarak birer birer içeri girdik On gün sonra onu görmeye hasrettim ve sözlerimi ona söylemek istiyordum Ama ağzımı açmadan bakışım onun gözlerine düştü Tüpler hortumlar konuşmasını engelliyordu Ama gözler söylenmemiş tüm kelimeleri söylüyordu Bakışları gittiğimizi görünce ne kadar üzüldüğünü haykırıyordu Kaşlarını çatıyordu Diğer hastaların canı yok mu Diğer hastalar birinin yanına gelmesini ve sohbet etmeyi istemezler mi Dedim ki Oğlum hemşireler kendileri gelmemize izin verdi Gözleriyle diyordu ki Onların da kimseleri var Şimdi diyorlar ki ne olmuş bu bizden daha mı kıymetli Siz benim yanımda otursanız etrafım kalabalık olsa onların yanında kimse olmasa olur mu böyle Mutsuz olduğunu ve acı çektiğini gördüm bu yüzden hızla dışarı çıktım Bu kitap servikal omurilik amputasyonu gazisi sonrasında şehid olan Hüseyin Duhânçî nin ve ona yeni hayatının her aşamasında eşlik etmeye çalışan ailesinin acılarla dolu inişli çıkışlı yaşamının öyküsüdür Eserde Şehid Hüseyin Duhânçî nin annesi Şehlâ Münzevî oğlunun çocukluğundan şehadet anına kadar olan anılarını anlatıyor

Yoğun bakıma yatışının onuncu ziyaret günü kendisini ziyarete gittiğimizde aynı hemşire öne çıkıp şöyle dedi Duhançi hanım bugün içeri girip oğlunuzu yakından görebilirsiniz Hayretle açılmış gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama şöyle devam etti Bu bir istisna Bugüne size ve ailenize özel Hepimiz mavi tulumları ve özel ayakkabılarımızı giyip bonelerimizi takarak birer birer içeri girdik On gün sonra onu görmeye hasrettim ve sözlerimi ona söylemek istiyordum Ama ağzımı açmadan bakışım onun gözlerine düştü Tüpler hortumlar konuşmasını engelliyordu Ama gözler söylenmemiş tüm kelimeleri söylüyordu Bakışları gittiğimizi görünce ne kadar üzüldüğünü haykırıyordu Kaşlarını çatıyordu Diğer hastaların canı yok mu Diğer hastalar birinin yanına gelmesini ve sohbet etmeyi istemezler mi Dedim ki Oğlum hemşireler kendileri gelmemize izin verdi Gözleriyle diyordu ki Onların da kimseleri var Şimdi diyorlar ki ne olmuş bu bizden daha mı kıymetli Siz benim yanımda otursanız etrafım kalabalık olsa onların yanında kimse olmasa olur mu böyle Mutsuz olduğunu ve acı çektiğini gördüm bu yüzden hızla dışarı çıktım Bu kitap servikal omurilik amputasyonu gazisi sonrasında şehid olan Hüseyin Duhânçî nin ve ona yeni hayatının her aşamasında eşlik etmeye çalışan ailesinin acılarla dolu inişli çıkışlı yaşamının öyküsüdür Eserde Şehid Hüseyin Duhânçî nin annesi Şehlâ Münzevî oğlunun çocukluğundan şehadet anına kadar olan anılarını anlatıyor

Yoğun bakıma yatışının onuncu ziyaret günü kendisini ziyarete gittiğimizde aynı hemşire öne çıkıp şöyle dedi Duhançi hanım bugün içeri girip oğlunuzu yakından görebilirsiniz Hayretle açılmış gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama şöyle devam etti Bu bir istisna Bugüne size ve ailenize özel Hepimiz mavi tulumları ve özel ayakkabılarımızı giyip bonelerimizi takarak birer birer içeri girdik On gün sonra onu görmeye hasrettim ve sözlerimi ona söylemek istiyordum Ama ağzımı açmadan bakışım onun gözlerine düştü Tüpler hortumlar konuşmasını engelliyordu Ama gözler söylenmemiş tüm kelimeleri söylüyordu Bakışları gittiğimizi görünce ne kadar üzüldüğünü haykırıyordu Kaşlarını çatıyordu Diğer hastaların canı yok mu Diğer hastalar birinin yanına gelmesini ve sohbet etmeyi istemezler mi Dedim ki Oğlum hemşireler kendileri gelmemize izin verdi Gözleriyle diyordu ki Onların da kimseleri var Şimdi diyorlar ki ne olmuş bu bizden daha mı kıymetli Siz benim yanımda otursanız etrafım kalabalık olsa onların yanında kimse olmasa olur mu böyle Mutsuz olduğunu ve acı çektiğini gördüm bu yüzden hızla dışarı çıktım Bu kitap servikal omurilik amputasyonu gazisi sonrasında şehid olan Hüseyin Duhânçî nin ve ona yeni hayatının her aşamasında eşlik etmeye çalışan ailesinin acılarla dolu inişli çıkışlı yaşamının öyküsüdür Eserde Şehid Hüseyin Duhânçî nin annesi Şehlâ Münzevî oğlunun çocukluğundan şehadet anına kadar olan anılarını anlatıyor

Yoğun bakıma yatışının onuncu ziyaret günü kendisini ziyarete gittiğimizde aynı hemşire öne çıkıp şöyle dedi Duhançi hanım bugün içeri girip oğlunuzu yakından görebilirsiniz Hayretle açılmış gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama şöyle devam etti Bu bir istisna Bugüne size ve ailenize özel Hepimiz mavi tulumları ve özel ayakkabılarımızı giyip bonelerimizi takarak birer birer içeri girdik On gün sonra onu görmeye hasrettim ve sözlerimi ona söylemek istiyordum Ama ağzımı açmadan bakışım onun gözlerine düştü Tüpler hortumlar konuşmasını engelliyordu Ama gözler söylenmemiş tüm kelimeleri söylüyordu Bakışları gittiğimizi görünce ne kadar üzüldüğünü haykırıyordu Kaşlarını çatıyordu Diğer hastaların canı yok mu Diğer hastalar birinin yanına gelmesini ve sohbet etmeyi istemezler mi Dedim ki Oğlum hemşireler kendileri gelmemize izin verdi Gözleriyle diyordu ki Onların da kimseleri var Şimdi diyorlar ki ne olmuş bu bizden daha mı kıymetli Siz benim yanımda otursanız etrafım kalabalık olsa onların yanında kimse olmasa olur mu böyle Mutsuz olduğunu ve acı çektiğini gördüm bu yüzden hızla dışarı çıktım Bu kitap servikal omurilik amputasyonu gazisi sonrasında şehid olan Hüseyin Duhânçînin ve ona yeni hayatının her aşamasında eşlik etmeye çalışan ailesinin acılarla dolu inişli çıkışlı yaşamının öyküsüdür Eserde Şehid Hüseyin Duhânçînin annesi Şehlâ Münzevî oğlunun çocukluğundan şehadet anına kadar olan anılarını anlatıyor Yazar Zahra Hosseini Mehrabadi Sayfa Sayısı 234 Çeviri Necla Saydam Ebat 13X21 Basım Dili TÜRKÇE Basım Tarihi Kasım 2023 Kağıt Cinsi 2 hamur Kredi Kartı Tek Çekim 175 00

Zahra Hosseini Mehrabadi tarafından kaleme alınan Sönmeyen Ateş Feta Yayıncılık eseri olarak okurlarla buluşuyor Sönmeyen Ateş Zahra Hosseini Mehrabadi Kitap Özeti Yoğun bakıma yatışının onuncu ziyaret günü kendisini ziyarete gittiğimizde aynı hemşire öne çıkıp şöyle dedi Duhançi hanım bugün içeri girip oğlunuzu yakından görebilirsiniz Hayretle açılmış gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama şöyle devam etti Bu bir istisna Bugüne size ve ailenize özel Hepimiz mavi tulumları ve özel ayakkabılarımızı giyip bonelerimizi takarak birer birer içeri girdik On gün sonra onu görmeye hasrettim ve sözlerimi ona söylemek istiyordum Ama ağzımı açmadan bakışım onun gözlerine düştü Tüpler hortumlar konuşmasını engelliyordu Ama gözler söylenmemiş tüm kelimeleri söylüyordu Bakışları gittiğimizi görünce ne kadar üzüldüğünü haykırıyordu Kaşlarını çatıyordu Diğer hastaların canı yok mu Diğer hastalar birinin yanına gelmesini ve sohbet etmeyi istemezler mi Dedim ki Oğlum hemşireler kendileri gelmemize izin verdi Gözleriyle diyordu ki Onların da kimseleri var Şimdi diyorlar ki ne olmuş bu bizden daha mı kıymetli Siz benim yanımda otursanız etrafım kalabalık olsa onların yanında kimse olmasa olur mu böyle Mutsuz olduğunu ve acı çektiğini gördüm bu yüzden hızla dışarı çıktım Bu kitap servikal omurilik amputasyonu gazisi sonrasında şehid olan Hüseyin Duhânçînin ve ona yeni hayatının her aşamasında eşlik etmeye çalışan ailesinin acılarla dolu inişli çıkışlı yaşamının öyküsüdür Eserde Şehid Hüseyin Duhânçînin annesi Şehlâ Münzevî oğlunun çocukluğundan şehadet anına kadar olan anılarını anlatıyor Yayınevi Feta Yayıncılık Yazar Zahra Hosseini Mehrabadi Sayfa 234 Sayfa Kağıt 2 Hamur Boyut 13 50x21 00 cm Basım Yılı Kasım 2023 Barkod 9786256799110 Kategori Anı Mektup Günlük Öykü

Yoğun bakıma yatışının onuncu ziyaret günü kendisini ziyarete gittiğimizde aynı hemşire öne çıkıp şöyle dedi Duhançi hanım bugün içeri girip oğlunuzu yakından görebilirsiniz Hayretle açılmış gözlerimde ne gördü bilmiyorum ama şöyle devam etti Bu bir istisna Bugüne size ve ailenize özel Hepimiz mavi tulumları ve özel ayakkabılarımızı giyip bonelerimizi takarak birer birer içeri girdik On gün sonra onu görmeye hasrettim ve sözlerimi ona söylemek istiyordum Ama ağzımı açmadan bakışım onun gözlerine düştü Tüpler hortumlar konuşmasını engelliyordu Ama gözler söylenmemiş tüm kelimeleri söylüyordu Bakışları gittiğimizi görünce ne kadar üzüldüğünü haykırıyordu Kaşlarını çatıyordu Diğer hastaların canı yok mu Diğer hastalar birinin yanına gelmesini ve sohbet etmeyi istemezler mi Dedim ki Oğlum hemşireler kendileri gelmemize izin verdi Gözleriyle diyordu ki Onların da kimseleri var Şimdi diyorlar ki ne olmuş bu bizden daha mı kıymetli Siz benim yanımda otursanız etrafım kalabalık olsa onların yanında kimse olmasa olur mu böyle Mutsuz olduğunu ve acı çektiğini gördüm bu yüzden hızla dışarı çıktım Bu kitap servikal omurilik amputasyonu gazisi sonrasında şehid olan Hüseyin Duhânçî nin ve ona yeni hayatının her aşamasında eşlik etmeye çalışan ailesinin acılarla dolu inişli çıkışlı yaşamının öyküsüdür Eserde Şehid Hüseyin Duhânçî nin annesi Şehlâ Münzevî oğlunun çocukluğundan şehadet anına kadar olan anılarını anlatıyor

Zahra Hosseini Mehrabadi Sönmeyen Ateş