Sonsuzluktan Gelen Elçi — Mesut Tütüncüler

Yol âşığın da söylediği gibi Hem ince hem uzundu Ben yine bir istasyondaydım Sanırım 18 40 trenini bekliyordum Karşımda bir orman Arkamda şehrin curcunalı manzarası vardı Gün batmadan hemen önce Derinlerden en karanlık yerlerden bir nida duyuldu Daha daha tam anlaşılamadan Uzağa yakın eden Peş peşe gelen Geldikçe iç içe geçen bir akis Bir nizam bir ahenk işitildi Haykırma değil Ezgi hiç değil Bir çağrıydı duyduklarım Yalnız Yaradan ın ismini seçebiliyordum Allahu Ekber Allahu Ekber Ses dağlara çarpıyor Rüzgâr dağlardan o sesi alıp Kulağımın duyabileceği bir tonla Fakat kendi lisanını çevirerek kulağıma fısıldıyordu Hû Hû Hû Durdum bir an Düşünmek mümkün değil Tarif etmek imkânsız