Sonülke — Levent Yılmaz

Ona göre değil denen bu sonülke onun olsa Burada sözcüklere dokunabilse onları elinde tutsa mehtaba doğru savursa dile varabilirdi cüret edebilir kaybolabilirdi Aşk kavramaktır demeyi becerebilecek mi Levent Yılmaz ın Sonülke kitabında ilk defa yayımlanan Sonülke nin yanısıra önceki yıllarda yayımlanmış olan Kaplan Zamanı ve Geçiş Kayıp Ruhlar İsimsiz Adalar ve Hayal ile Fırtına da yer alıyor Tadımlık Sanki birkaç kapı vardı aralık bıraktığımız geçmişte bilinmedik diyârlara şimdisiz menekşeler gibi apansız açılan yalnız ve cesur yolcular bile korkuyla duraksardı önlerinde O kapı ardı hayâli kalbe vurduğunda dün müydü bugün mü vakit azdı hangi yolu tutmalı hangi aşkı hazırlamalıydı Kuş uçmaz kervan geçmez yolda zaman ve sonsuz kokan dükkânında gölgesine gülen yaşlı attar hâlâ bir yol bulmayı satardı Seçmek kaybetmekti Sapakların önünde bir izdi silindi Akasyaların hafızasında yaşıyor şimdi Aşkı aşktan da çok sevdi Her şey siyah güller açtı başladı Dünya kekik ve tarçın koktu Orada olundu ölündü Güllerin sonsuzluğundan geriye hayat kekre güneş kendimiz ve paramparça bir gök zaman kaldı Bende işleyen beni işleyen bir düşünce Öncesi yok ama şimdi burada ve diri Konuş Sende olan senin olmayan sözlerle Sonraya git yakut bir örümceğin ardından ya da derine önceye zümrüt yengeçle Bir ilk bir son bulurum diye Seni sana konuşturan bu zamanı da aş başka olana kavuş kendine Her ölüm olasıdır Şimdi dinlen Sus Bu yol da bitti Bilinmedik ırmağın çağladığı yer nerede Nereye gidilecekti Nehir boyunu izleyerek aşağılara inen gönlüm ağaçların seyreldiği sessizliğin aşındığı kayaların sarplaştığı yerde durdu duruldu birden inceldi bir birikinti şimdi eskiyor bekliyor Dağdaki kar her bahar erir nehir kendileşir Her son olasıdır Şimdi bekle Dur Gittikçe içine doğru düşün bir taştan ötekine korkarak atlayarak gecenin ışığını şafağın gölgesine dikiyorlar Uyku yolu yükseliyor yıldız kümesine aldatıcı yansılar arasından İki yakayı birleştiren köprü kesik düş çalışıyor Bir kez daha gözlerini kapıyorsun damağında madenî bir tad sanki ışık bir kayık sunmuş sular usulca uçurmuş seni parmak uçlarıyla Karşı yakadasın düş çalışıyor yeniden tasarlanıyor yokluk ses bir anda güzel zaman Konuşmuyor yaşıyorsun İçindeki dünya dünyanın kendisi oluyor Zor iniş kayaların altı derinlikler Kendinden başka bir dünyaya geçiyordu bağırırken dalıyordu Zaman yukarıda bir yıldız gibi gözüken gökyüzünde akıyor sürüyor sürüklüyordu Hava mı ağırdı gece mi karanlık Sorular günlere işledi Maden çalışıyor dünya ışıldıyordu Dehlize kısılan ruh hayatın canı mıydı Düşün sonunda uyanıyordu gün yüzüne çıkıyor geçmişte kalan aşkın kollarında dağılıyordu Başka bir karanlığın yüreğinden geliyordu Tüm hayat diyor kısık sesi konuşmuyor gibi bir sona mı varmak içindir bekliyor aralarında camdan bir engel varmış çatlar da sözlere geçit verir miymiş