Sonunu Sen Yaz — Gül N Yuyucu Yıldırım

Çantasını alıp dışarı çıktı Zihninde akıp giden anılarla uzun uzun yol aldı Küçücük yüreğinin kırıklarından kaçırdı adımlarını kimsesizliğin alıkoyduklarının önünde durdu yeşil yanınca devam etti umut etmeye Kimi göstere göstere gürültüyle kimi hissettirmeden arkadan yanaştı badirelerin Kaldırımdan inmedi Güvende hissetmek iyi geldi Belki de hiçbir zaman gerçekten güvende olmamıştı Onlarca sima gördü hangisi annesine benziyordu hangisinin bakışı babasınınkini andırıyordu Bildiklerinden sorumluydu ya hani insan Ya bilmedikleri Adımlarını sıklaştırdı hızlandı Biraz daha Evden çıktığında kocamandı Derdi dağdan büyük Yürüdükçe küçüldü Kalabalıklaştıkça azaldı azaldı Çölde minik bir kum tanesi gibi hissedinceye kadar ufalandı Ve rahatladı Şu koca dünyada minicik bir zerreydi E tabii derdi de Eğer bir öğreteni yoksa insan içgüdüsel olarak buluyordu yolunu galiba Güliz e hep öyle olmuştu İşte yine ayakları onu evine taşımıştı şimdi Nasıl oldu nereye kadar gitti nereden döndü bilmeden azalmış ferahlamış dönmüştü evine Cevabına ömrünü bağladığı soruların altından ilk sağ çıkışı değildi bu Ben kimim den öte soru olmazdı zira