Sözçekim — Rıza Aslan

O babamın en yakın arkadaşı en yakın dostuydu Hani nefes arkadaşı derler ya işte oydu Babam yıllarca ona hiç toz kondurmamıştı Birgün olsun birbirlerini kırmamış eleştirmemişlerdi bile Babam müzik dinlemeye bayılıyordu Ya o o tam bir müzik tutkunuydu Dinlendiğini hissettikçe ardı ardına söylerdi şarkıları türküleri Hem de öyle bir söylerdi ki hangi makamda olursa olsun en küçük bir hata yapmadan söylerdi Bilmediği şarkı türkü yoktu Babam onu dinlerken öyle mutlu olurdu ki Hele sevdiği Gesi Bağları nı söylerken Dalga dalgaydı Onları hep istasyon istasyon gezerken anımsıyorum Kıbrıs Sofya Moskova Almanya İzmir Ankara Diyarbakır dolaşır dururlar birbirlerinden hiç ayrılmazlardı Gece ya da gündüz hangi saatte olursa olsun hep yan yanaydılar O en iyi dostu yaşam arkadaşı yaşama sevinciydi Evinin boşluğunu onun sesi dolduruyordu Yıllar sürdü bu birliktelik bu arkadaşlık Hiç ayrılmadılar Babam hasta olduğunda o hep başucundaydı Yine şarkılar türküler söylüyordu kısık sesiyle Babam son nefesini verdiğinde onun da içindeki ışıklar söndü Bir daha da hiç yanmadı Babamın tek kankasıydı Adı SİNKA ydı Lambalı bir radyoydu Babamın öldüğü gün o da kendini ahşap kasasına gömdü img src https s3 eu west 1 amazonaws com dia kitadagitim ckeditor_assets pictures 53 content_1_original_original jpg alt height 15 width 15 font size 1 color white font img