Spil e Düşen Kar — Suat Örs

biz manisa halkı bekledik seni yıllar yılı bizi yürekten sevecek birini altmış yıl sonra geldin de çiçekler açtı bahçemizde biz ilk kez görmüştük güneşi senin kolunda ışınları yansımıştı yüzümüze ne bilirdim baharın ardına saklandığını ölümün kısa yaşadık baharı döküldü yapraklarımız bir resim sanki spil tuvaldan fışkıran gediz bereketli kibele bakıyor birbirine halkalanmış genişleyerek yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde bahar şimdi matemde yeşil toprak tutmuyor zeminde kurumuş ırmaklar rüzgâr küskün eserken dağlara bulutlara özlemde manisa kahreden bir elveda da gülşah a Tanıtım Bülteninden

biz manisa halkıbekledik seni yıllar yılıbizi yürekten sevecek birinialtmış yıl sonra geldin deçiçekler açtı bahçemizdebiz ilk kez görmüştükgüneşi senin kolundaışınları yansımıştı yüzümüzene bilirdim baharın ardınasaklandığını ölümünkısa yaşadık baharıdöküldü yapraklarımız bir resim sanki spiltuvaldan fışkıran gedizbereketli kibelebakıyor birbirinehalkalanmış genişleyerekyaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerindebahar şimdi matemdeyeşil toprak tutmuyor zemindekurumuş ırmaklarrüzgâr küskün eserken dağlarabulutlara özlemde manisakahreden bir elveda dagülşah a

biz manisa halkı bekledik seni yıllar yılı bizi yürekten sevecek birini altmış yıl sonra geldin de çiçekler açtı bahçemizde biz ilk kez görmüştük güneşi senin kolunda ışınları yansımıştı yüzümüze ne bilirdim baharın ardına saklandığını ölümün kısa yaşadık baharı döküldü yapraklarımız bir resim sanki spil tuvaldan fışkıran gediz bereketli kibele bakıyor birbirine halkalanmış genişleyerek yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde bahar şimdi matemde yeşil toprak tutmuyor zeminde kurumuş ırmaklar rüzgâr küskün eserken dağlara bulutlara özlemde manisa kahreden bir elveda da gülşaha

biz manisa halkı bekledik seni yıllar yılı bizi yürekten sevecek birini altmış yıl sonra geldin de çiçekler açtı bahçemizde biz ilk kez görmüştük güneşi senin kolunda ışınları yansımıştı yüzümüze ne bilirdim baharın ardına saklandığını ölümün kısa yaşadık baharı döküldü yapraklarımız bir resim sanki spil tuvaldan fışkıran gediz bereketli kibele bakıyor birbirine halkalanmış genişleyerek yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde bahar şimdi matemde yeşil toprak tutmuyor zeminde kurumuş ırmaklar rüzgâr küskün eserken dağlara bulutlara özlemde manisa kahreden bir elveda da gülşah a

biz manisa halkı bekledik seni yıllar yılı bizi yürekten sevecek birini altmış yıl sonra geldin de çiçekler açtı bahçemizde biz ilk kez görmüştük güneşi senin kolunda ışınları yansımıştı yüzümüze ne bilirdim baharın ardına saklandığını ölümün kısa yaşadık baharı döküldü yapraklarımız bir resim sanki spil tuvaldan fışkıran gediz bereketli kibele bakıyor birbirine halkalanmış genişleyerek yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde bahar şimdi matemde yeşil toprak tutmuyor zeminde kurumuş ırmaklar rüzgâr küskün eserken dağlara bulutlara özlemde manisa kahreden bir elveda da gülşah a

Ferdi Zeyrek Gülşah Durbay Anısına biz manisa halkı bekledik seni yıllar yılı bizi yürekten sevecek birini altmış yıl sonra geldin de çiçekler açtı bahçemizde biz ilk kez görmüştük güneşi senin kolunda ışınları yansımıştı yüzümüze ne bilirdim baharın ardına saklandığını ölümün kısa yaşadık baharı döküldü yapraklarımız bir resim sanki spil tuvaldan fışkıran gediz bereketli kibele bakıyor birbirine halkalanmış genişleyerek yaşlar sıkışmış hüzün kirpiklerinde bahar şimdi matemde yeşil toprak tutmuyor zeminde kurumuş ırmaklar rüzgâr küskün eserken dağlara bulutlara özlemde manisa kahreden bir elveda da gülşah a