Sürgün Sonbahar — Hanife Albayrak

Bugün zamanlardan sonbahar Alaçatı mahallesi gibi Taş duvar her yanım Sorsalar hava ılık Ama içim buz kesmiş Ve kaskatı Ecelim mi geldi Bilemiyorum Sonbahar doğduğum mevsim Sonbahar benim adım Hüzün çiçekleri suluyorum düşlerimde Sürgün sonbahar Belki bir ecel vakti Belki bir seher vakti Belki öğlen ikindi Belki de Akşam Filizlenmeye yüz tutmuş Devrimci yaşlar Yüzlerin kitabesi Okunuyor kırışıklardan Kaç çizgi çekiliyor kaderden Kalemler yorgun yazmaktan