Suskun — Ahmet Kara

O ölmedi Ölümsüzleşti yüreklerde Dağ taş demeden kar kış demeden Tanışırdı kalemiyle her yerde Gururuydu milleti için Namusluydu Namus için Sevdasına inandığı coğrafyası için Sevmiyordu köleliği Köle yaşamaktansa ölümü seçti Ölümüne gittiği yolda