Tarladan Sofraya Öyküler — Kolektif

Bazı hikâyeler büyük salonlarda değil toprağın çatlağında başlar Bir tohumun avuca sığan ağırlığında bir sepetin sırta yük olan sessizliğinde bir kazanın başında sabra karışan kokuda Biz çoğu zaman sofraya bakarız oysa sofraya gelen her lokmanın ardında uzun bir yol vardır yağmurla sınanan bir çay bahçesi doluyla incinen bir bağ ayazda korunan bir depo güneşte kuruyan bir baharat harmanda savrulan mercimek Tarladan Sofraya Öyküler işte bu yolun sesini duymaya çalışan bir kitap Bu sayfalarda buğdayın un oluşuna zeytinin taşta sıkılışına sütün defterine karpuzun yanık kabuğunun içindeki serinliğe patatesin kayıp sandığına üzümün son salkımına ve mercimeğin ortak sofraya dönüşmesine tanıklık edeceksiniz Her öyküde bir emek var çoğu zaman görünmeyen çoğu zaman yanlış anlaşılan ama her defasında hayatı ayakta tutan bir emek