Theo Angelopoulos — Dan Fainaru

Benim sinemam epiktir öyküdeki kişiyi tarihsel bir bağlama yerleştirir Karakterleri hayattakinden daha büyük olan Brecht te olduğu gibi tarihin ya da fikirlerin taşıyıcısı olan benim karakterlerim de analiz edilmezler Bergman ınkiler gibi işkence çekmezler Çok daha insancıldırlar Kayıp şeyleri ararlar arzu ile gerçek arasındaki kopuşta kaybolmuş şeylerin peşindedirler Çok eski olmayan bir zamanda dünya tarihi arzuya dayanıyordu dünyayı şöyle ya da böyle değştirme arzusuna Şimdi hazin bir yüzyılın sonuna geldiğimizde bu arzuların gerçekleşmediğini görüyoruz Tarih şimdi suskun Sessizlik içinde yaşamak çok güç olduğundan hepimiz cevapları kendi içimizde arıyoruz Yine de sinemanın benim anladığım şekliyle yaşadığımız çürüyen dünyaya belki de son direniş formu olan sinemanın amacı üstü örtülemez tarihsel gerçekleri masumların gözleri önüne serme çabasından ibarettir