Turuncu Fesleğen — Hüseyin Kocabıyık

Adam yıllarca ağlamıştı Duyduğu keder öylesine yoğundu ki ağzından tek kelime çıkmıyordu Görenler deli dedi duyanlar Mecnun olduğunu düşündü Oysa o her zaman sokağın bir köşesinde susarak çığlık atan bir adamdı Siz sustuğuna bakmayın Çok şey anlatıyordu Onun suskunluğu kelimelerden daha güçlüydü Adam zamanla her şeyin tıpkı sokakta gördüğü insanlar gibi gelip geçiyor olduğunu anladı Bunu fark ettiği zaman yalnızca gülüyordu Adamın kahkahalarını duyan insanlar onun gibi olup yalnızca gülmek istiyorlardı Peki Geçekten onun yaşadığını yaşamak isterler miydi Ve nedensizce gülebilmenin tek şartı aklını kaybetmek miydi

Adam yıllarca ağlamıştı Duyduğu keder öylesine yoğundu ki ağzından tek kelime çıkmıyordu Görenler deli dedi duyanlar Mecnun olduğunu düşündü Oysa o her zaman sokağın bir köşesinde susarak çığlık atan bir adamdı Siz sustuğuna bakmayın Çok şey anlatıyordu Onun suskunluğu kelimelerden daha güçlüydü Adam zamanla her şeyin tıpkı sokakta gördüğü insanlar gibi gelip geçiyor olduğunu anladı Bunu fark ettiği zaman yalnızca gülüyordu Adamın kahkahalarını duyan insanlar onun gibi olup yalnızca gülmek istiyorlardı Peki Geçekten onun yaşadığını yaşamak isterler miydi Ve nedensizce gülebilmenin tek şartı aklını kaybetmek miydi

Adam yıllarca ağlamıştı Duyduğu keder öylesine yoğundu ki ağzından tek kelime çıkmıyordu Görenler deli dedi duyanlar Mecnun olduğunu düşündü Oysa o her zaman sokağın bir köşesinde susarak çığlık atan bir adamdı Siz sustuğuna bakmayın Çok şey anlatıyordu Onun suskunluğu kelimelerden daha güçlüydü Adam zamanla her şeyin tıpkı sokakta gördüğü insanlar gibi gelip geçiyor olduğunu anladı Bunu fark ettiği zaman yalnızca gülüyordu Adamın kahkahalarını duyan insanlar onun gibi olup yalnızca gülmek istiyorlardı Peki Geçekten onun yaşadığını yaşamak isterler miydi Ve nedensizce gülebilmenin tek şartı aklını kaybetmek miydi Tanıtım Bülteninden

Adam yıllarca ağlamıştı Duyduğu keder öylesine yoğundu ki ağzından tek kelime çıkmıyordu Görenler deli dedi duyanlar Mecnun olduğunu düşündü Oysa o her zaman sokağın bir köşesinde susarak çığlık atan bir adamdı Siz sustuğuna bakmayın Çok şey anlatıyordu Onun suskunluğu kelimelerden daha güçlüydü Adam zamanla her şeyin tıpkı sokakta gördüğü insanlar gibi gelip geçiyor olduğunu anladı Bunu fark ettiği zaman yalnızca gülüyordu Adamın kahkahalarını duyan insanlar onun gibi olup yalnızca gülmek istiyorlardı Peki Geçekten onun yaşadığını yaşamak isterler miydi Ve nedensizce gülebilmenin tek şartı aklını kaybetmek miydi