Üçlemeler Mektuplar Hikayeler İzler — Muzaffer Oruçoğlu

Böylesi gecelerde acı veriyor anımsamak Dağların ve eski çizimlerin arasından bakarken bir kedinin geçtiğini gördüm Meleklerin kalbinden daha büyük bir mucizeydi bu Eğer yanılmıyorsam şimdi her şeyi göze alıp arkasından koşmam yamaçtan aşağı bir taşın tefekkürüyle yuvarlanmam gerekecek Karınca ayağı kozalak ısırgan diken olsaydım da insan olmasaydım o an Koşuyordum durmadan ağlaya ağlaya Macit de demedim bir daha ne muska ne İsa ne de Xızır hiçbir şey demedim koştum karanlığa ormanın kalbi vardır işte ona doğru Şu anda güvercin sürülerinin içindeyim Menzilim eğer yürüdükçe büyülü bir hal alıp derinleşmiyorsa yürümeyi bırakıyorum