Ufuktaki Çocuk — Meltem Kartoğlu

Ellerim bir ilkbahar akşamı gibi ılıkKelimeler çiçek olmuş açıyorlarSanki hep dünyayı yeniden var etmek için buradaydılarEn azından dünyayı anlatan bir şiiri Bir şiiri sevmek bazen kolay belkiYa da öpmekBir bebeğin gelecek kokan ellerini İsterim kiYağmurlar beslesin hayallerimizi birer can suyu misaliYağmurlar isterse arkalarında bırakmasın ışıklar renkliBir şiir olsam paralel evrenin gökkuşakları boyar mı düşlerini Dokunsa kalem kağıda Birkaç saniyelik mevzudur kiBazen benzer tutmaya yumuşacık bir eliKağıda dokunmak kolay tutunca bir kalemiRuha dokunmak peki Dokunabilir miyim ruhuna tutsam elini