Utanç — Ergin Günay

Belki de dünyanın en büyük sorunu insanı insan yapan utanma duygusunu kaybetmesidir Kişisel vitrinlere dönüşmüş hayatların ortasında bir insan sahip olduğu her şeyden makamdan güçten paradan otoriteden utanabilir mi Ve eğer utanırsa kendini yeniden bulabilir mi Belki de insanlığımızı geri kazanmak için önce vicdanımıza olan borcumuzu ödememiz gerekir Utanç karanlık bir öz eleştiridir

Belki de dünyanın en büyük sorunu insanı insan yapan utanma duygusunu kaybetmesidir Kişisel vitrinlere dönüşmüş hayatların ortasında bir insan sahip olduğu her şeyden makamdan güçten paradan otoriteden utanabilir mi Ve eğer utanırsa kendini yeniden bulabilir mi Belki de insanlığımızı geri kazanmak için önce vicdanımıza olan borcumuzu ödememiz gerekir Utanç karanlık bir öz eleştiridir

Belki de dünyanın en büyük sorunu insanı insan yapan utanma duygusunu kaybetmesidir Kişisel vitrinlere dönüşmüş hayatların ortasında bir insan sahip olduğu her şeyden makamdan güçten paradan otoriteden utanabilir mi Ve eğer utanırsa kendini yeniden bulabilir mi Belki de insanlığımızı geri kazanmak için önce vicdanımıza olan borcumuzu ödememiz gerekir Utanç karanlık bir öz eleştiridir

Belki de dünyanın en büyük sorunu insanı insan yapan utanma duygusunu kaybetmesidir Kişisel vitrinlere dönüşmüş hayatların ortasında bir insan sahip olduğu her şeyden makamdan güçten paradan otoriteden utanabilir mi Ve eğer utanırsa kendini yeniden bulabilir mi Belki de insanlığımızı geri kazanmak için önce vicdanımıza olan borcumuzu ödememiz gerekir Utanç karanlık bir öz eleştiridir

Belki de dünyanın en büyük sorunu insanı insan yapan utanma duygusunu kaybetmesidir Kişisel vitrinlere dönüşmüş hayatların ortasında bir insan sahip olduğu her şeyden makamdan güçten paradan otoriteden utanabilir mi Ve eğer utanırsa kendini yeniden bulabilir mi Belki de insanlığımızı geri kazanmak için önce vicdanımıza olan borcumuzu ödememiz gerekir Utanç karanlık bir öz eleştiridir

Belki de dünyanın en büyük sorunu insanı insan yapan utanma duygusunu kaybetmesidir Kişisel vitrinlere dönüşmüş hayatların ortasında bir insan sahip olduğu her şeyden makamdan güçten paradan otoriteden utanabilir mi Ve eğer utanırsa kendini yeniden bulabilir mi Belki de insanlığımızı geri kazanmak için önce vicdanımıza olan borcumuzu ödememiz gerekir Utanç karanlık bir öz eleştiridir