Uyanış 2 — Sema Çam

Sisli bir havada ıssız ormanın içerisinde uluyan kurtların sesleriyle birlikte koşuyorum Kalbimde inanılmaz bir korku ve belirsizlik var İğrenç kahkaha sesleri kulağımı tırmalıyor kahkahaların atıldığı yöne kafamı çevirdiğimde dava arkadaşlarımı görüyorum Bazılarının elinde balta bazılarının elinde bıçak bazısının ise sopa var Ellerindekileri havaya savurarak beni kovalamaya başlıyorlar Ben de çok hızlı bir şekilde durmaksızın koşmaya çalışıyorum Ne yapıyorsunuz ben sizin davadaşınızım yoldaşınızım durun yapmayın diyorum fakat beni dinlemiyorlar ve beni kovalamaya devam ediyorlar Ormanın sonuna kadar bu şekilde kovalamaya devam ettiler Ayaklarıma diken batıyor giysilerim çalılara takılıyor hızlı koşarken ayağım burkuluyor korku ve endişe içerisinde bir çıkış yolu aramaya çalışıyorum Onlar ise yüzlerinde o iğrenç kahkaha ile alabildiğine hızlı koşuyorlar ve beni yakaladıklarında sanki öldüreceklermiş ya da ellerindeki aletler ile beni keseceklermiş gibi duruyorlardı Biraz daha koştuktan sonra çıkmaz yola gelmiştim Önümde kocaman bir çukur vardı

Sevim arkadaşları ile muhabbetleri koyu bir şekilde devam ederken karşıdan baştan ayağa örtülü ellerinde kitap ve defterleri olan bakışları yerde dört kadın geliyordu Bu kadınlar Sevim in yanından geçerken bir tanesi ile göz göze geldi Nasıl nefes alıyorlar acaba diye düşündü Nasıl yemek yiyorlar dışarıda birisiyle konuşurken nasıl iletişim kuruyorlar diye uzun uzun düşündü Şaşırmıştı Ailesinde akrabalarında örtülü kimse yoktu bulunduğu muhitte de hiç görmemişti böylesini Olsa da gördüğü örtülüler onu böyle düşündürmemişti Ne deniyordu bunlara Türbanlı mı başörtülü mü çarşaflı mı Amaaan neyse ne diyerek yoluna devam etti Her zamanki huyum işte İnsanları fazla inceliyorum Bazen bunun dozunu fazla kaçırıyorum diye düşündü