Uzun Yalnız Yol — Yegül Betül

UZUN YALNIZ YOL Sesim her uçurumda bekler Resimleri güzelleştirmek için Bir gün durmadan akıyordu Ezbere yaşıyordu bir el tespih taneleri telaşlı 1 Oysa tek tek sevmeliydi her birini hepsi kırmızıysa da Bir çocuk bakmanın zaman aşımıyla otobüs camlarında büyüyordu Ve her kırmızıda adam bilmeden geçen çocukluğunu çağırıyordu Otobüs Durdu Nefes aldık Kalktı Bir gök vardı dışından taşıyordu Yüzüme gözüme bulaştırdım çukur aynalar harflerimle dolu Yankımla ıslandık her yön değişiminde belki de hiç kıpırdamamalı Bir çerçeve resme bile değmeden dikenler doğuruyordu Belki de hiç cümle kurmamalı Koltuklar Sarıldılar Uyuduk Bir karanlık her molada dumanlanıyordu Ama aydınlıktı uçlarım uzamak güzelleşti algıladıkça hikâyeleri Farkına varsalar nasıl da kalabalıktık aslında Bir hiç kimse bir hiç kimse daha o tespihin taneleri gibi Aynı balkondan aşağı sarkıyorduk farkına varsalar Durduk Otobüs Nefes aldı Kalktık Her sonda içime düşer sesim Haydi sığınaklara