Ve Ayrıldık
VESTA
Dibine düşmüş bir yalnızlıktı kaderimiz Alnımızdaki yazgıya düz cetvel tutamadık Kanıksadık Bir tohumduk aynı filize yüz süren Meyvesi tek elma bir ağaçtık belki de Farkındaydık Yarısı doğu Yarısı batı Geriye kalanlar ağacın solgun yapraklarıydık Düşerken gideceği belirsiz nehirde birer yolcu Yaşa ma dık Gökten hiç elma düştü
Vesta